Amir Tsarfati: Shalom vanuit een verrassend koel Hongkong! Maar al is het weer misschien fris, de sfeer is warm. Pastor Barry Stagner en ik vinden het geweldig om hier samen met onze broeders en zusters te genieten van Gods Woord en Hem samen te loven.
Wat een week was het, met alle gebeurtenissen rond Iran, Syrië, Libanon en, nota bene, Groenland! Er is te veel gebeurd om allemaal in deze nieuwsbrief te behandelen. Meer details zijn te vinden op mijn Telegram-kanaal, en in de MidEast&Beyond Update die ik gisteren met pastor Barry heb opgenomen hier in Hongkong.
Is het regime van Iran opnieuw aan gerechtigheid ontsnapt?
Op 28 december begonnen de protesten. Dit was niet de eerste keer. In 2022, in 2019 en zelfs daarvoor hadden er ook al grote protesten plaatsgevonden. Wat het deze keer anders maakte, is dat de woede zich door de hele bevolking verspreidde. Iran is een verdeeld land, waar slechts 49% van de bevolking Perzisch is. De rest bestaat uit een grote mix van minderheden. Vaak begonnen demonstraties binnen een van de minderheidsgroepen die er genoeg van hadden om gemarginaliseerd te worden. De opstand kon echter nooit uitgroeien tot een revolutie, omdat de Perzen en verschillende andere minderheden zich afzijdig hielden van het conflict.
De huidige opstand omvat echter alle segmenten van de bevolking, inclusief de Perzen. De mensen zijn het zat om geen water en elektriciteit te hebben. Ze zijn de enorme inflatie zat, waardoor zelfs basisbehoeften voor velen buiten bereik zijn, tenzij ze hun toevlucht nemen tot de zwarte markt. Daar komt nog bij dat zijzelf ontberingen moeten verduren, terwijl hoe hun regering geld pompt in hun proxy-milities in Irak, Jemen, Syrië en Libanon. Dat heeft ervoor gezorgd dat de huidige protesten zo hevig en aanhoudend zijn.
De regering heeft de protesten voortvarend en krachtig aangepakt. Door met scherp te schieten op demonstranten zijn duizenden mensen omgekomen en honderdduizenden gewond geraakt. De zedenpolitie en militairen hebben ziekenhuizen overvallen en gewonden op operatietafels en in verkoeverkamers vermoord. Er zijn zelfs chemische wapens ingezet, waardoor velen ziek zijn geworden of zijn omgekomen. Tot nu toe zijn meer dan 16.500 mensen afgeslacht door de misdadigers van het regime, en de lijken stapelen zich op omdat het er te veel zijn om tijdig te kunnen begraven.
Waar blijft de hulp voor deze mensen? In het begin moedigde president Donald Trump de demonstranten aan om de straat op te gaan en de macht over te nemen, met de belofte dat er hulp onderweg was. En het leek er echt op dat er elk moment een militaire aanval kon plaatsvinden. Maar toen werd er op de rem getrapt. Het regime had een lijst gepubliceerd met 870 mensen die zouden worden geëxecuteerd. Trump zei dat de ayatollahs dat maar beter niet konden doen, en het regime zei: “Oké”, en zette plannen in gang om alle mensen op de lijst stilletjes in de gevangenis te doden. Door het uitstel van de executies lijkt het erop dat Amerika terugkomt op zijn belofte om Iran een verpletterende slag toe te brengen.
Maar is dat echt wat er gebeurt? Ik zal mijn visie hierop geven. Ik geloof niet dat president Trump zich heeft laten misleiden door het uitstel van de executies. Ik denk dat de huidige terughoudendheid het gevolg is van een gesprek tussen de president en premier Netanyahu. Het onderwerp was regimeverandering, wat een zeer reële mogelijkheid is als Amerika en Israël zich ermee gaan bemoeien. Ze beseffen dat de ayatollahs alles zullen doen om aan de macht te blijven.
Als het regime vermoedt dat een aanval ophanden is, zal het waarschijnlijk preventief toeslaan. Iran heeft nog steeds duizenden raketten, en die zullen worden gericht op Israël en op alle Amerikaanse bases en bezittingen in het Midden-Oosten. Zowel de VS als Israël hebben uitstekende verdedigingssystemen, maar het is een kwestie van aantallen. Als Iran genoeg raketten afvuurt, zullen ze de verdedigingssystemen overweldigen en zullen er Amerikanen en Israëli’s sterven. En de aanval zal niet alleen vanuit de lucht komen. Alle proxy-milities zullen in actie komen. Het land Israël, de Amerikaanse bases en zelfs de Amerikaanse zeestrijdkrachten zullen het doelwit worden van terroristische groeperingen.
Momenteel wordt er steeds meer Amerikaanse militaire macht naar het Midden-Oosten verplaatst. Als ze Iran gaan aanvallen, zal die aanval verwoestend moeten zijn. Netanyahu heeft al aangekondigd dat als Iran Israël aanvalt, de IDF zal reageren met een kracht die de ayatollahs niet kennen. Dit zou heel goed een toespeling kunnen zijn op kernwapens. Er moet iets gebeuren. De status quo is onhoudbaar. Zullen de ayatollahs het opgeven? Zal Trump hun een optie bieden om gezichtsverlies te voorkomen en aan de macht te blijven? Of zal de hele regio ontploffen? Het zal waarschijnlijk niet lang meer duren voordat we het antwoord krijgen. Steve Witkoff, speciaal gezant van de VS voor het Midden-Oosten, zei gisteren tegen Bloomberg News: “Iran moet zijn gedrag veranderen, en als dat gebeurt, kunnen we dit diplomatiek regelen.”
Heeft Amerika de Koerden opnieuw in de steek gelaten?
In mijn eerste roman, Operatie Joktan, komt een scène waarin een Koerdische majoor alle groepen mensen opnoemt die de Koerden nooit kunnen vertrouwen. In die opsomming maakt hij duidelijk dat “de Amerikanen te vertrouwen waren totdat ze van gedachten veranderden, en de Russen pas te vertrouwen zijn als geiten vleugels krijgen”. Helaas lijkt deze uitspraak opnieuw uit te komen, nu de Koerden moeten toezien hoe hun volk wordt vermoord, hun vrouwen worden ontvoerd om als seksslaven gebruikt te worden, en hun land wordt overgenomen door het Syrische leger en ISIS, terwijl hun bondgenoot, de Verenigde Staten, nergens te bekennen is.
De Koerden zijn het grootste volk zonder land. Het bestaat uit ongeveer 35 tot 45 miljoen mensen – ter vergelijking: Canada heeft 41,5 miljoen inwoners – en het gebied waar zij wonen strekt zich uit over delen van Turkije, Syrië, Irak en Iran. In 2011 sloot de VS een alliantie met de Koerden en gaf hun de opdracht om ISIS-strijders op te pakken en vast te zetten. Dat deden ze; en velen werden opgesloten in gevangenissen op Koerdisch grondgebied. Maar nu zijn de Koerden de volgenden op de zwarte lijst van de Syrische president Ahmed al-Sharaa – geboren als Al-Qaeda-terrorist Abu Mohammad al-Julani – aangezien hij al achter de Alawieten, de Druzen, de christenen en iedereen die niet op zijn lijn zat, aangegaan is. Het Syrische leger en ISIS-troepen zijn Koerdische gebieden binnengedrongen, waarbij ze onderweg mensen hebben afgeslacht en alle ISIS-terroristen die de Koerden op bevel van de Amerikaanse regering hadden gevangengenomen, uit de gevangenissen hebben vrijgelaten.
Waarom doet de Verenigde Staten niets om de Koerden te helpen? Er lijken twee mogelijke belemmeringen te zijn. Ten eerste lijkt president Trump een grote bewondering te hebben voor de beginnende Syrische president. Hij heeft hem geprezen voor talrijke prestaties en eigenschappen, waaronder zijn knappe uiterlijk. Maar zoals ik het begrijp, is Trump helemaal gericht is op het sluiten van deals. Is de Amerikaanse president echt onder de indruk van Al-Sharaa? Dat is mogelijk, maar ik denk het niet. Het lijkt veel waarschijnlijker dat Trump de Syrische president gebruikt om een of andere machtsstrijd te voeren die ik en de rest van de wereld nog niet helemaal begrijpen. De VS hebben gisteren aangekondigd dat ze de overgebleven ISIS-gevangenen uit Syrië naar Irak overbrengen, dus er is in ieder geval enige beweging vanuit Washington.
De tweede belemmering is veel zorgwekkender. Het betreft de Amerikaanse ambassadeur in Turkije, Tom Barrack. Hij is een Arabisch-christen, een verdediger van Turkije en een bewonderaar van Al-Sharaa. Ik geloof dat hij degene is die de Koerden aan Al-Sharaa heeft overgeleverd. Het was Barrack die Trump ervan overtuigde de sancties tegen het regime van de Turkse president Erdoğan op te heffen en die probeerde Turkije weer toe te laten tot de F-35-club, waardoor het luchtoverwicht van Israël in de regio teniet zou worden gedaan.
Als je Barrack wilt vinden, hoef je alleen maar het geld te volgen, hij is tenslotte een echte politicus. Syrië heeft zojuist een olieovereenkomst met een Brits-Nederlands bedrijf opgezegd en in plaats daarvan een overeenkomst gesloten met het Amerikaanse bedrijf Chevron en zijn dochteronderneming ExxonMobil. Dit is een meevaller voor de VS. In ruil daarvoor lijkt Washington zich afzijdig te houden van de Koerden, ondanks Trumps bewering dat Amerika deze bevolkingsgroep beschermt. De Amerikaanse president staat ook onder druk om Turkse soldaten en Qatarese waarnemers in Gaza te accepteren, iets waarvan Israël heeft gezworen dat nooit te laten gebeuren.
Als je dit ingewikkeld vindt klinken, dan komt dat omdat het ook ingewikkeld is. Maar terwijl de wereld probeert alles op een rijtje te zetten, worden de in de steek gelaten Koerden opnieuw wreed behandeld. Ik hoop dat president Trump de beloften die tijdens de regering-Obama aan het Koerdische volk zijn gedaan, maar nooit zijn uitgevoerd, zal nakomen en druk zal uitoefenen op de Turken en Syriërs om een stap terug te doen.
IDF boekt vooruitgang tegen Hezbollah
De interne druk binnen Libanon om Hezbollah te ontwapenen blijft toenemen. Maar de terroristen zullen niet zomaar verdwijnen. Daarom voert de IDF dagelijks aanvallen uit op Hezbollah in Libanon. Iran zal ongetwijfeld de terroristische organisatie inzetten als de ayatollahs worden aangevallen, en aangezien de Libanese regering Hezbollah niet lijkt te kunnen overwinnen, moet Israël ingrijpen voor zijn eigen veiligheid.
President Trumps Vredesraad
Hoe noem je bosbessen, mosterd en Japanse nori gemengd in een kom? Een recept voor een ramp. Toch lijkt dit precies wat Trump heeft gedaan met de uitnodigingen die hij verstuurde voor zijn Vredesraad voor het oplossen van mondiale conflicten, oorspronkelijk opgericht om de situatie in Gaza aan te pakken. Wereldleiders zoals de Russische president Vladimir Poetin en de Chinese president Xi Jinping hebben uitnodigingen ontvangen; Poetin heeft deze aanvaard, maar van Xi is nog geen antwoord gekomen. Ook de Turken en de Qatari’s, allebei bondgenoten van Hamas, zijn uitgenodigd en hebben zich aangesloten. De VAE, Egypte, Saoedi-Arabië en Israël maken ook deel uit van de nieuwe club. Van de ongeveer 50 uitgenodigden hebben 35 wereldleiders toegezegd zich aan te sluiten. De meeste West-Europese staten hebben het aanbod afgewezen of wachten af de situatie zich zal ontwikkelen.
Het doel van de Vredesraad is om een groep te vormen die internationale conflicten kan aanpakken zodra ze zich voordoen en vrede in de wereld kan bevorderen. Elk land dat toetreedt, krijgt een termijn van drie jaar, tenzij het 1 miljard dollar betaalt voor een permanente zetel. De voorzitter van de raad wordt president Trump, een rol die hij ook na zijn aftreden lijkt te blijven vervullen. Als dit je allemaal wat vreemd toelijkt, moet je bedenken dat Trump nooit iets doet zonder een doel en dat mensen buiten zijn naaste omgeving vaak alleen maar kunnen gissen naar wat dat doel is, totdat het hele verhaal bekend wordt. Voor velen, onder wie ikzelf, lijkt het plan van Trump toch wel duidelijk. Sinds hij aantrad voor zijn eerste ambtstermijn, voert hij een voortdurende strijd met de Verenigde Naties. Deze Vredesraad lijkt zijn poging te zijn om het opgeblazen bureaucratische monster dat de VN is, te ontmantelen en te vervangen door iets dat veel beter past in een gestroomlijnd, efficiënt bedrijfsmodel. Zal het werken? We kunnen alleen maar afwachten.
Netanyahu’s geheime wapen
In oktober 2026 loopt de vierjarige ambtstermijn van premier Netanyahu af. Er zijn echter mensen die het tot hun levensmissie hebben gemaakt om hem dat doel niet te laten bereiken. Ze doen er alles aan om hem zo snel mogelijk uit zijn ambt te zetten. Maar premier Netanyahu heeft een geheim wapen, en dat is niet wat de meeste mensen zouden verwachten. Hij krijgt de ultraorthodoxe gemeenschap aan zijn kant, en dat zou weleens het verschil kunnen maken. Ik heb geen tijd om hier in deze nieuwsbrief op in te gaan, maar ik raad je ten zeerste aan om mijn negen minuten durende video “Israëls geheime wapen dat de wereld nooit heeft zien aankomen” te bekijken. Het is misschien wel het duidelijkste teken tot nu toe dat God nog niet klaar is met het volk Israël.
Het werk van Behold Israel
Het was een hectische tour door Azië, maar het was geweldig om te zien hoe God op verschillende manieren aan het werk was. Bedankt voor de voortdurende gebeden voor deze tours en voor de bediening. Ook bedankt voor de financiële steun aan Behold Israel. Samen maken we een verschil in Gods Koninkrijk!
In de verwachting van Zijn komst,
Amir Tsarfati
Amir Tsarfati is een geboren Israëli en voormalig majoor in het Israëlisch leger (IDF). Hij is de oprichter en directeur van Behold Israel. Dit is een non-profitorganisatie die Bijbels onderwijs geeft door middel van rondleidingen, conferenties en social media, en vanuit een Bijbels en profetisch gezichtspunt nieuws en informatie over Israël biedt.
Lees meer op de website van Amir Tsarfati: beholdisrael.org
Deze nieuwsbrief is vertaald door de redactie van ChristelijkNieuws vanuit de mail van Amir van donderdag 22 januari 2026. Foto: © Henk-Jan Oudenampsen
Meer berichten van Amir Tsarfati zijn te vinden op:
YouTube: www.youtube.com
Telegram: t.me/beholdisraelchannel
Facebook: facebook.com/beholdisrael
Instagram: instagram.com/amir.tsarfati
X / Twitter: x.com/beholdisrael
Nieuw verschenen boek van Amir Tsarfati:
Op onderzoek in Ezechiël
‘Dan zult u weten dat Ik de Heere ben …’ (Ezechiël 37:13). God sprak deze woorden tot het volk Israël om hen in een donkere tijd zowel aan te sporen als te bemoedigen. Maar ze zijn ook een krachtige boodschap van hoop voor alle gelovigen. De vele profetieën over het huidige Israël en de eindtijd maken het Bijbelboek Ezechiël van onschatbare waarde voor zowel Joden als christenen. Op onderzoek in Ezechiël is bedoeld als een gids die je meeneemt door het verslag van Gods grote kracht en genade voor ál Zijn kinderen. Het helpt je om:
- de contouren te ontdekken van Gods plannen voor het verleden en de toekomst, met name de bijzondere profetieën in Ezechiël 36–39, die zich in deze tijd ontvouwen;
- bemoediging te vinden in Gods beloften van herstel en geestelijke vernieuwing, en op Hem te vertrouwen;
- waakzaam en vol verwachting uit te zien naar de eindtijd en de wederkomst van Christus, en standvastig te blijven in je geloof.
Ongeacht je omstandigheden en wat er ook in de wereld gebeurt, in Ezechiël vind je de rustgevende zekerheid dat God in alle situaties werkelijk Heer is over alles. Op onderzoek in Ezechiël moedigt je aan en rust je toe om anderen te vertellen over Gods reddende kracht en over de wereld die gaat komen!
Amir Tsarfati heeft meer boeken geschreven: Bekijk hier het overzicht
