Column – In onderstaande denkbeeldige brief geef ik aan wat me al langere tijd bezig houdt. Een thema, dat niet alleen mijzelf raakt, maar elke lezer van deze column. En daarom publiceer ik deze brief.
Lieve Joke,
Het is al weer ruim een jaar geleden dat je bent overleden. Je overlijden laat me in zekere zin niet los. Hoewel we het samen goed konden vinden was er ook een groot verschil tussen jou en mij. Jij geloofde niet in het bestaan van een hemel en van God en ik geloof daar wel in. Tot vlak voor je overlijden hield je je geloof staande. “Ik geloof niet in sprookjes” was kort en bondig je mening. Jij geloofde niet in een leven na dit leven en ik geloof daar wel in. Jij geloofde dat het met het uitblazen van de laatste adem over en uit was en ik geloof dat niet.
Sinds je overlijden ervaar ik een soort last, die bestaat in de zwaarte van het antwoord op een uiterst belangrijke vraag: “Joke, waar ben je nu?” De vraag komt regelmatig bij mij boven en maakt me soms verdrietig. Ik geloof namelijk dat je je hebt vergist. Dat er wel een leven na dit leven is. Een eeuwig leven bij God of een oneindig voortbestaan van God gescheiden. Jij en ik komen allebei uit een christelijk gezin. We zijn allebei opgegroeid en opgevoed met een bijbelse boodschap en een bijbels toekomstbeeld. Op enig moment heb jij het bijbels perspectief verlaten, terwijl ik daarin ben doorgegroeid. Jij geloofde ‘het’ niet meer en ik bleef ‘het’ wel geloven.
Geen van beiden konden wij ‘ons gelijk’ bewijzen. Volgens mij moet een van ons beiden zich echter vergissen. Ik moet er niet aan denken dat jij er inmiddels achter bent gekomen dat je je hebt vergist. Een herstel van je verkeerde keuze is nooit meer mogelijk. Voor altijd van God gescheiden in een toestand die te erg is om te beschrijven (zo ik dat al zou kunnen). Als je in de gelegenheid zou zijn mij de vraag te stellen; “Maar wat als zou blijken dat jij je in je geloof hebt vergist. Dat er geen hemel en geen God is?” dan moet ik toegeven dat ik me heb vergist. Dan is het ook voor mij bij het uitblazen van mijn laatste adem over en uit. Maar aan mijn vergissing is dan geen eeuwige consequentie verbonden.
Tijdens dit leven wordt de keus gemaakt waar we straks de eeuwigheid zullen doorbrengen. Daarom blijft de vraag “Joke, waar ben je nu?” een moeilijke vraag voor mij.
Waar breng jij de eeuwigheid door?
Auteur: Willem van Leiden
Foto: © Henk-Jan Oudenampsen
