Ik was net weer in mijn favoriete observatiehut, vlak bij mijn huis. Het is herfst en behalve een heleboel eenden was er niet veel te zien, afgezien van een paar Konik-pony’s (een vrij oorspronkelijk paardenras dat vanwege zijn soberheid en robuustheid graag wordt ingezet voor landschapsbeheer in natuurgebieden) en nog een paar runderen.
Twee van de Konik-pony’s stonden bij elkaar en knabbelden aan elkaars nek, wat bij hen waarschijnlijk een uiting is van een hechte, sociale band en hen helpt om stress te verminderen. Ik nam een paar foto’s van deze situatie en ontdekte thuis enkele foto’s die de indruk wekten dat de ene pony iets in het oor van zijn vriend fluisterde…
Iets in het oor fluisteren
Elkaar iets in het oor fluisteren is voor ons mensen ook heel normaal, nietwaar? Kent u dat ook: als we als kinderen iets heel geheims aan een vriend, broer, zus of ouder wilden vertellen, legden we onze handen om het oor van de betreffende persoon, hielden we onze mond tegen onze handen en fluisterden we, zodat niemand anders kon horen wat ons bezighield.
Ik denk dat iedereen het met mij eens is dat er verschillende manieren zijn om iets fluisterend door te geven: bijvoorbeeld als ouders onderling, wanneer we een verrassing voor onze kinderen voorbereiden, wanneer we afspreken om een jarige te verrassen, of ook wanneer we tijdens de kerkdienst snel iets tegen onze buurman willen zeggen.
Kwaadaardige vormen
Maar er zijn ook slechte of kwaadaardige vormen van fluisteren en daar moest ik spontaan aan denken toen ik naar de foto hierboven keek! Want in de Bijbel zijn er enkele passages die over deze kwaadaardige vorm van fluisteren spreken en er is ook een speciale term voor dit kwaadaardige fluisteren, namelijk “oorfluisteren” of voor mensen die zoiets doen: “oorfluisteraars”! En één ding is bij al deze bijbelpassages hetzelfde: ze staan nooit in verband met iets positiefs!
Een andere betekenis van de term “oorfluisteraar”, die we bijvoorbeeld ook in Romeinen 1:30 vinden, is in het Grieks ‘verspreider van laster’! Het woord dat hier wordt gebruikt, betekent zoveel als: ‘oorfluisteraar, fluisteraar, heimelijke lasteraar, iemand die achter de rug van mensen om schadelijke beweringen verspreidt’.
Lasteraar
De lasteraar komt voor het eerst voor in Spreuken 16:28: “Een verderfelijke man brengt ruzie teweeg, en een lasteraar maakt scheiding tussen de beste vrienden.”
In Spreuken 18:8 staat: “De woorden van een lasteraar zijn als lekkernijen, die dalen af in de schuilhoeken van zijn binnenste.”
En een derde keer staat er in Spreuken 26:20: “Als er geen hout meer is, dooft een vuur, en als er geen lasteraar is, houdt een ruzie op.”
Een vreemd woord
De “oorfluisteraar” is een vreemd woord, nietwaar? Modernere bijbelvertalingen bij ons in Duitsland gebruiken op deze plaatsen nu de term “lasteraar”. In principe doen beide hetzelfde: namelijk andere mensen opzettelijk zwartmaken! Alleen doet de lasteraar dat luid en duidelijk, terwijl de “oorfluisteraar” dat in het geheim doet, altijd dicht bij het oor van een ander.
De schade die een “oorfluisteraar” aanricht, is zo gevaarlijk omdat deze pas aan het licht komt als er al grote schade is aangericht! Want de verbale aanvallen van de “oorfluisteraar” zijn, zoals gezegd, niet luid en opvallend, maar alleen hoorbaar voor degene die zijn oor aan de “oorfluisteraar” toevertrouwt. De woorden van de “oorfluisteraar” zijn duidelijk geen harde woorden, want Spreuken 18:8 zegt dat ze ‘als lekkernijen’ zijn, ze vleien dus degene die ze willen gebruiken – maar ze hebben vreselijke gevolgen voor iedereen: namelijk ruzie en verdeeldheid!
Kwaadsprekers
Overigens is de “oorfluisteraar” geen figuur die alleen in het Oude Testament voorkomt. Ook Paulus vermeldt in zijn brieven tweemaal de oorfluisteraar of het kwaadspreken! In Romeinen hoofdstuk 1, verzen 28-32, beschrijft hij de ernstigste kenmerken van mensen die bewust zonder God willen leven. Deze kwaadsprekers staan daar in vers 30 direct naast lasteraars en haters van God! En in de tweede brief aan de Korinthiërs spreekt Paulus over zijn bezorgdheid dat er nogal wat zonden te bespreken zouden zijn als hij op bezoek zou komen in Korinthe: deze bezorgdheid is te vinden in het twaalfde hoofdstuk aan het einde van vers 20: ook hier staat het “oorfluisteren” weer in direct verband met laster!
Wat kunnen we doen?
Het is dus duidelijk dat ook de gemeente van God niet veilig is voor dergelijke aanvallen van de duivel, die dreigende schade, ruzie en verdeeldheid veroorzaken, wat rampzalig is voor de gemeente! Wat kunnen we doen tegen degenen die als “oorfluisteraars” naar ons toekomen?
Ik geloof dat wanneer iemand met zo’n ‘geheim’ bericht over onze gemeente of over broeders en zusters naar ons toekomt, dat hij het alleen nog maar fluisterend kan zeggen, we ons beter niet met dit gefluister kunnen inlaten! Wat niet hardop gezegd kan worden, kun je beter helemaal niet horen. En vraag de fluisteraar of hij wat hij over de ander wil doorvertellen al persoonlijk met de betrokkene heeft besproken. Het gezonde recept van de Bijbel voor dergelijke situaties is openheid en eerlijkheid! Mattheüs 18:15-17 is duidelijk de betere manier.
Lars Krüger
Lars Krüger woont samen met zijn vrouw in Duitsland en is een groot liefhebber van de natuur. Hij is actief in de plaatselijke evangelische gemeente. Regelmatig is Lars met zijn fotocamera te vinden in de natuurgebieden rond zijn woonplaats. Voor deze site schrijft hij over zijn belevenissen en ervaringen en trekt hij mooie parallellen met gedeelten uit de Bijbel. Vertaling: redactie christelijknieuws.nl.
