MENU
Woke beweging: Leugens die het publieke debat en de media beheersen

Woke beweging: Leugens die het publieke debat en de media beheersen

06 sep

Woke betekent 'wakker zijn', letten op misstanden in de maatschappij, en discriminatie of uitsluiting voorkomen. Letterlijk is woke de verleden zijn van het Engelse ‘to wake up’ (wakker worden of wakker maken). Momenteel wordt de uitdrukking gebruikt om aan te geven dat men alert is op sociale ongelijkheid, onderdrukking en racisme in de maatschappij. Rod Dreher schreef onlangs Live Not By Lies. In dat boek ageert hij tegen de leugens die op dit moment het publieke debat en de media beheersen rond de Woke beweging.

Door: Dr. Hans van de Breevaart en drs. Jan Schippers, redactieleden Zicht. Dit interview verscheen in Zicht, Complottheoriën (juni 2022). Zicht is het kwartaalblad uitgegeven door het Wetenschappelijk Instituut voor de SGP.
Meer info over Zicht? Klik hier




Naar welke leugens verwijst u in de titel van uw boek?
De gedachte dat een man een vrouw kan worden en een vrouw een man. De gedachte dat mensen van hetzelfde geslacht een huwelijk zouden kunnen sluiten. De gedachte dat je ras of de kleur van je huid belangrijker is dan je karakter. Dit soort gedachten die gepropageerd worden als woke, alsof mensen die daarin geloven ‘wakker’ geworden zijn uit een conservatief-christelijke slaap die hen eeuwenlang gevangen hield.

‘In Amerika is het in sommige staten zo dat kinderen op school gezien worden als transgender of gay wanneer die zelf aangeven dat te willen, zonder dat de ouders daarin gekend worden.’

Deze leugens worden gepropageerd door een ideologie waarvan de kern wordt gevormd door seksuele oriëntatie en ras. Deze ideologie heeft bezit genomen van de heersende neoliberale elites. Ze is absoluut tegengesteld aan het klassieke liberalisme waaraan wij essentiële grondrechten zoals de vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst en tolerantie te danken hebben. Deze leugens zijn die van het oude marxisme in een nieuw jasje. De leugen dat het proletariaat werd onderdrukt en uitgebuit door het kapitaal, heeft plaatsgemaakt voor de leugen dat seksuele en etnische minderheden het slachtoffer zijn van repressie door een christelijk-burgerlijke moraal.

Maar zit er niet ook een kern van waarheid in die ‘leugens’?
Natuurlijk! Slavernij is terecht afgeschaft en het lot van de arbeiders is gelukkig verbeterd. Niet zozeer door afschaffing van privébezit, maar door de klassiek-liberale erkenning dat ieder het recht heeft vrij te zijn van onderdrukking en dat iedereen een zeker recht heeft op de vrucht van zijn arbeid. En die erkenning gaat terug op klassiek-christelijke noties als de gelijkheid van ieder mens voor het aangezicht van God en dat de rijke onderworpen is aan dezelfde wetten als de arme, en dat aan beiden evenzeer recht dient te worden gedaan.

Maar wat je nu ziet, is dat de Black Lives Matter-beweging even racistisch is als de White Supremacy-beweging van een halve eeuw geleden – alleen dan precies omgekeerd: het zwarte ras mag aanspraak maken op rechten die aan blanken ontzegd worden.

Ik ben blij dat ik opgroeide in een tijd dat mensen niet beoordeeld werden op basis van de kleur van hun huid, op basis van hun karaktereigenschappen. Tegenwoordig zie je echter dat een zwarte vrouw professor is aan Harvard University en niettemin gezien wordt als ‘onderdrukt’, terwijl een werkloze blanke arbeider uit Michigan als ‘onderdrukker’ wordt beschouwd. Hij moet niet zeuren dat hij geen baan heeft. In deze ideologie wordt geen rekening meer gehouden met de realiteit van het alledaagse leven.

De wereld wordt ook letterlijk gereduceerd tot een set van zwart-wit-tegenstellingen, onderdrukten tegenover onderdrukkers, goede tegenover slechten. Voor de klassiek-christelijke opvatting dat de werkelijkheid veel genuanceerder is, en dat uiteindelijk goed en kwaad in ieder mensenhart leven, is geen plaats meer. Wanneer een cultuur afscheid neemt van deze klassiek-christelijke opvatting van goed en kwaad, zien we tolerantie plaatsmaken voor polarisatie en, uiteindelijk, totalitarisme.

Wat dat betreft kunnen we veel leren van de ervaringen van dissidenten uit het vroegere Oostblok, zoals Alexandr Solzjenitsyn, die daarover schreef in De goelag archipel (1958-1968). Zij waarschuwen ons ook voor de huidige ontwikkelingen in het Westen.

Lees het complete interview met doorverwijzingen naar het tijdschrift 'Zicht' hier: Naar het interview

Datum: 6 september 2022
Auteur: SGP - Zicht
Foto: SGP
Website: http://www.sgp.nl

Dit artikel delen:

Meer nieuws: