In sommige geloofstradities geldt 29 juni als De Dag van de Christelijke Martelaar. De kerktraditie markeert deze datum als de dag van de onthoofding van de apostel Paulus, buiten Rome. Wanneer het over martelaren gaat, komen vaak namen van mannen voorbij. Maar in de geschiedenis zijn er ook veel vrouwelijke martelaren geweest, die hun leven hebben gegeven omdat ze weigerden hun Heere en Verlosser Jezus Christus te verloochenen.
Perpetua
Eén van hen was Perpetua, een 22-jarige edelvrouw, die in het jaar 203 na Christus in het oude Carthago (het huidige Tunesië) de marteldood stierf. Perpetua was een jonge moeder met een zuigeling, toen Romeinse functionarissen haar arresteerden omdat ze weigerde de valse goden van Rome te aanbidden. Haar vader smeekte haar om haar geloof af te zweren ter wille van haar baby, maar toen haar tijdens haar proces werd gevraagd: ‘Bent u een christen?’ antwoordde ze eenvoudig: ‘Ik ben een christen.’
Eenmaal de Romeinse arena ingeleid, werd ze aangevallen door een dolle koe. Nadat ze op de grond was gegooid, schikte Perpetua kalm haar tuniek om haar bescheidenheid te beschermen en vroeg ze om een speld om haar warrige haar in model te brengen. In de Romeinse cultuur was los haar een teken van rouw en Perpetua wilde duidelijk maken dat ze niet rouwde, maar zich juist vol vreugde voorbereidde om haar Schepper te ontmoeten. Uiteindelijk leidde ze het trillende zwaard van de gladiator naar haar eigen keel. Het martelaarschap van Perpetua inspireerde de kerk in Carthago om te bloeien en Christus koste wat kost te volgen.
Lizzie Atwater
Een andere vrouwelijke martelaar, eeuwen later, was Lizzie Atwater. In de zomer van 1900 eiste de Boxeropstand het leven van meer dan 32.000 christenen in China. Onder hen was Lizzie Atwater, een zendeling die zwanger was toen soldaten haar en tien anderen meesleurden om hen te vermoorden.
Lizzie’s nalatenschap leeft voort in haar laatste brief naar huis, waarin ze schreef: ‘Lieve mensen, ik verlang ernaar jullie lieve gezichten weer te zien, maar ik vrees dat we elkaar op aarde niet meer zullen ontmoeten. Ik bereid me heel rustig en kalm voor op het einde. De Heere is wonderbaarlijk nabij en Hij zal me niet in de steek laten.’
Ricio Pino
De derde die ik hier noem, is Rocio Pino. Zij stond in haar Colombiaanse gemeenschap bekend om haar openhartigheid en het delen van het Evangelie met iedereen die ze ontmoette. Haar moed trok de ongewenste aandacht van de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia.
Laat op een avond in 2011 klopten twee guerrillastrijders op haar deur onder het voorwendsel dat ze hulp nodig hadden. Terwijl haar man meeging om te helpen, ondervroegen de mannen Rocio over haar identiteit. Toen ze wisten dat het echt Rocio was, schoten ze drie keer op haar en vluchtten ze, waarna haar man en dochter haar zagen sterven. Rocio kende de risico’s van de Grote Opdracht, maar koos desondanks voor gehoorzaamheid in plaats van veiligheid.
De getuigenissen van deze vrouwen mogen ons inspireren. Hun opoffering is een uitdaging voor ons, die in westerse welvaart leven. Zijn wij bereid over de Heere Jezus te spreken, zelfs als dat onze maatschappelijke positie in gevaar brengt, net zoals deze vrouwen over onze Heere en Verlosser Jezus Christus spraken, ook al kostte het hen hun leven?
Dirk van Genderen is columnist, publicist en spreker. Eerder was hij eindredacteur van Visie, het programmablad van de EO. Elke week schrijft hij een nieuwsbrief die ook op z’n site wordt gepubliceerd en elke maand schrijf hij een commentaar in Het Zoeklicht. Bezoek zijn website via de link onderaan dit item.
Bron: BCN
Vertaling en auteur: Dirk van Genderen
Met vriendelijke toestemming geplaatst
Meer informatie: www.dirkvangenderen.nl
