Ik ben Norea en ik ben 18 jaar. Ik ben geboren in Apeldoorn en woon samen met mijn ouders en jongere broertje Chanu. Hij is 15 jaar en heeft een verstandelijke beperking. Ik ben in een liefdevol Christelijk gezin opgevoed. We gingen elke zondag naar de protestantse kerk ‘’De Drie Ranken’’ in Apeldoorn. Daar ging ik ook naar hun jongerengroepen toe, omdat het er gewoon gezellig was met leeftijdsgenoten. Ik had toen nog niet veel met het geloof zelf.
In mijn jeugd is er veel gebeurt. Ik heb een verstandelijk beperkte broer wat veel tijd en aandacht vroeg van mijn ouders, hierdoor ging er automatisch minder aandacht naar mij. Mijn moeder heeft haar hele leven geworsteld met depressies. Ook hier merkten wij als gezin de gevolgen van. Er ontstonden botsingen en discussies waardoor de situatie emotioneel uit de hand liep. Dan moest ik mijn moeder vervolgens troosten en haar uitleggen dat ze waardevol is. Het was eigenlijk als ware de omgekeerde wereld. Wat er gebeurde is dat ik mijzelf begon weg te cijferen, ik stopte mijn emoties weg en dacht dat doorgaan sterk zijn betekenden. Ook toen mijn geliefde opa in 2021 overleed was dit zo heftig voor mij… maar ook hier weer stopte ik mijn gevoel weg en weigerde iets met mijn verdriet te doen. Mentaal ging het slechter. Ik maakte mezelf wijs dat ik er niet toe deed…
Ik las de bijbel uit verveling
In deze periode ging ik nog wel naar de kerk, maar ik had geen relatie met God. Ik las de bijbel uit verveling en bad voor het eten. Het was meer de gewoonte dan echt een levend geloof met de Hemelse Vader.
In 2024 ging ik met school op reis naar Gambia. Die reis heeft een hele grote indruk op mij gemaakt. Daar heb ik Lars leren kennen, een Christelijke jongen waar ik goed mee klikte.
Een zwart gat
Na Gambia viel ik toch weer terug in een zwart gat. Ik zat heel slecht in mijn vel en begon met zelfbeschadiging. Er zat veel vast en ik wist niet hoe ik dit moest verwerken of uitte, waardoor ik dit op deze manier ging doen. De pijn werd gestild door mezelf fysiek te pijnigen. Door Lars merkte ik wel hoe fijn het is om bij iemand die je vertrouwt je innerlijke gevoelens te kunnen delen, anderzijds kwam wel duidelijk bloot te liggen wat er diep in mij verstopt zat.
Mijn moeder begon zich zorgen te maken over mijn zelfbeschadiging, maar ik kon moeilijk uit de voeten met haar bezorgdheid. Ik had die steun en zorg liever eerder gehad… Dat was mijn boosheid die sprak.
Xtend
Lars nam mij een vrijdag avond mee naar Xtend. De jongeren groep van Upstream met brugklassers tot 16 jarige. Dit was heel prettig en ik ging er steeds vaker heen. Ik voelde mij in eerste instantie gezien en gehoord door de leiding. Dat was een veilig gevoel. Bij Xtend kon ik mijn verhaal kwijt en vertellen hoe ik mij echt voelde. In 2024 ben ik mee geweest naar Catch-Up kamp. Dit was heel gaaf en goed voor mijn geloofsleven. Het viel mij op hoe de liefde van God door de leiding en andere mensen uitstraalde op anderen. Ik had sterk het idee dat dit geen toeval was dat dit op mijn pad kwam. Ik had God aanbidden nog nooit zo meegemaakt zoals we dat deden op kamp en dat raakte mij. Dit was echt een boost voor mijn eigen leven. Ik kwam werkelijk dichter bij God en merkte zijn aanwezigheid, ik leerde daar bidden en er werd vertelt hoe God mij ziet.
Alsnog de verkeerde kant op
De vrijdag avonden waren opbouwend en heel fijn maar in de rest van de week zakte alles weer weg en ging het alsnog de verkeerde kant op. Op een avond zat ik zo diep dat ik er eigenlijk een einde aan wilde maken. Vragen als ‘’wat doet het er nog toe?’’ en ‘’wat doe ik hier?’’ waren gedachten die mijn belaagde.
Ik was bij Lars en hij en zijn ouders probeerde me te troosten en te steunen door met mij te praten, hierdoor was ik te laat thuis en werd mijn moeder boos. Ze was bezorgd maar ik kon alleen maar schreeuwen dat het te laat komen te maken had met het willen eindigen van mijn leven.
Mijn moeder wilde dat ik medicatie kreeg bij de huisarts, maar dat kon niet zomaar en ze verwezen mij door naar de crisisdienst. Daar moest ik mijn verhaal doen en kijken wat er kon helpen. Het was een hele zware tijd.
In therapie
Vervolgens ben ik samen met mijn ouders in therapie gegaan bij GGNET. De therapie hielp. Ik begreep beter waarom mij moeder er vroeger niet goed voor mij kon zijn door haar eigen verleden. Ik weet dat mijn ouders ontzettend veel van mij houden. Er ontstond ruimte en begrip.
Het ging daarna beter. Ondertussen bleef ik naar Xtend gaan en mocht ik een jaartje langer blijven ook al was ik al 17 jaar. Ook ben ik opnieuw met een vriendin naar Gambia geweest, maar ook opnieuw kwam dat gevoel van leegte terug. Opnieuw kwamen de gevoelens van zelfdoding als een spin in mijn hoofd. ‘’ik ben niets waard’’, ‘’ik ben een last voor anderen’’….
Een keerpunt
Op een avond deed ik bijna iets met die vreselijke gedachtes, maar ik durfde op het laatste moment toch niet. Zondag ochtend werd ik in paniek wakker en dacht ik….. HELP. Ik wil blijkbaar niet dood, maar ik moet van die depressieve gevoelens af. Het was een keerpunt. Mensen begonnen voor mij te bidden en ik richtte mijn hart opnieuw naar God.
Leukemie
Toen Lars de diagnose leukemie kreeg had ik even gedacht dat in weer totaal in zou storten maar ik had juist houvast aan mijn geloof in God. Het was een diep besef dat in de grootste nood we alleen God hebben waarop we kunnen bouwen en vertrouwen. Alles ligt in Zijn handen.
Ik weet dat het niet God is die kanker of depressie veroorzaakt, Hij vind het vreselijk. Hij kent onze pijn, Hij is er voor aan het kruis gestoven. En heeft al het leed en zonden op zich genomen. Hij is gestorven aan het kruis voor mij en mijn zonden. Door ons lijden heen wil Hij er voor ons zijn. Ons troosten en vrij maken van angst.
Mijn toekomst
Mijn toekomst is met de Vader. Ik zit nu in een fijne klas op een Christelijke school. En ik ervaar dat ik er mag zijn en mijn gevoelens ook. Ik leer elke dag meer en ik kan altijd terecht bij God. Bij Hem is niets te zwaar of teveel. Ik verlang er naar om een licht te zijn voor anderen en ik het samen mag doen met God in plaats van alleen te worstelen.
Spijt
In het lied ‘’Zegekroon’’ zingen we ‘’Hij overwon, Hij overwon’’. Dat is wat het is. Hij overwon alles. Ik heb zo vaak mijn lichaam beschadigd en pijn gedaan. God heeft mij mooi gemaakt en ik heb spijt van deze zonden. Ik mag het bij Hem neerleggen en Hij vergeeft mij.
Ik wil Hem volgen.
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
