Ik ben Klaas, ik kom oorspronkelijk uit Friesland en ben opgegroeid in een gereformeerd gezin. Als gezin waren we actief in de kerk; ik ging naar catechisatie, zat bij jeugdgroepen, we gingen op kamp. Ik vond het eigenlijk altijd heel gezellig. Bijna iedere zondag wel naar de dienst ook. Mijn moeder zei altijd: als je lid bent van de voetbalclub ga je ook elke week trainen, en wij zijn lid van de kerk, dus we gaan iedere week daar naartoe. Zo zag ik God ook. Als een onderdeel van mijn leven. Iets waar ik op zondag aandacht aan besteed. Verder had het weinig invloed op mij. De kerk vond ik gewoon prima.
Ik kende de Bijbelverhalen wel, maar nu kom ik er wel achter dat ik eigenlijk niks wist. Je kent de verhalen, maar dat betekent niet dat je God ook kent. Dat God bestaat heb ik altijd wel geloofd. Hij hoorde erbij.
Totdat ik ouder werd. Toen ik ging stappen en soms pas ’s ochtends vroeg thuiskwam, was het kerkverhaal snel voorbij. Ik kreeg andere prioriteiten. Ook in ons gezin werd de rol van het geloof steeds minder, mijn ouders en broers gingen ook steeds minder naar de kerk.
Lemmer
Toen ik na een relatie even alleen woonde in Lemmer, ging ik als jonge twintiger weer op zoek naar een kerkgemeente. Ik wilde het jeugdwerk weer oppakken, dat had ik vroeger ook gedaan, maar op de één of andere manier kreeg ik daar geen aansluiting. Een paar jaar later kreeg ik een nieuwe relatie. We gingen eens in Lelystad naar de kerk en belandden daar in een hele streng gereformeerde zwarte-kousenkerk. De preek ging over hel en verdoemenis en wij hadden geen rok aan en hoed op. Dus ook daar waren we snel weer vertrokken. We zijn wel voor de kerk getrouwd, maar kort daarna alweer gescheiden. Daarna was voor mij het kerkbezoek wel echt voorbij.
Klarenbeek
Daarna heb ik her en der gewoond. In Klarenbeek leerde ik mijn huidige vrouw kennen. Zij had al een dochter en samen kregen we nog twee zoons. Dat God bestond daar was ik nog steeds wel van overtuigd, maar het had mijn aandacht nog nauwelijks. Ik vloekte erg veel, ook met Gods naam. Mijn vrouw vond dat vreselijk. Vooral omdat de kinderen het begonnen te kopiëren. Ik was heel ongeduldig. Vooral naar de kinderen en mijn vrouw. Met behulp van psychologen en therapeuten probeerde ik aan mijzelf te werken, maar dat leverde niets op. Elke keer kwam ik weer in dezelfde cirkel terecht.
Upstream
Via de zus van mijn vrouw kwamen we in aanraking met Upstream. Zij vertelde vaak hoe mooi het daar was en hoeveel troost ze daar had gevonden na haar scheiding. Ik werd nieuwsgierig en vroeg of ik eens mee mocht. Dat was vorig jaar maart. Het ging thuis niet goed. Veel gedoe in ons gezin, ellende van vroeger dat ineens boven kwam. Fouten die ik gemaakt had en waar ik spijt van had. Ik had veel onenigheid met mijn vrouw ook daardoor.
De dag dat ik voor het eerst bij Upstream kwam, ging de toespraak over ‘geluk in je lijden’. Dat hoe slecht het ook met je gaat, je troost kunt vinden bij God. Die boodschap hakte er zo in. Ik kwam daar zó emotioneel vandaan. Ik was er helemaal vol van.
Afstand
Ik voelde ineens hoe groot de afstand tussen God en mij was geweest. Alles klopte: het gedoe thuis en op mijn werk, met de kinderen, de therapieën, wandeltherapie en in de bossen lopen om dingen een plek te geven. Niets werkte echt. Ik zette niks door. En toen zat ik daar in die zaal. Dat was zo bijzonder. Het leek erop alsof God mij daar echt ineens aanraakte.
Er werd gevraagd wie zijn hand wilde opsteken om te kiezen voor Jezus en ik stak meteen mijn hand op. Ik voelde: hier moet ik iets mee doen. Dat kwam zo binnen.
Het vloeken is gewoon gestopt
Sinds die dag is het vloeken gewoon gestopt. Ik kan dat niet meer. Bepaalde films, series en computerspelletjes kan ik niet meer kijken of doen, dat voelt gewoon niet goed. Eerst dacht ik: dit is nieuwigheid, Klaas heeft weer iets nieuws ontdekt, een nieuwe hobby. Maar ik merk nu dat het blijft.
Het geloof was vroeger een klein onderdeel van mijn leven, maar dat is het nu niet meer. God IS nu echt in mijn leven. Bidden, Bijbellezen, de Op zoek naar God-cursus. Hij is alles voor mij. Ik had zes Bijbels in de kast staan en er nog nooit één gelezen. Nu komen ze goed van pas.
Rust
Ik heb nu rust gevonden. De rust die ik altijd zocht voor mijzelf, mijn kinderen en mijn vrouw. Ik kan God niet zien of aanraken, maar ik merk echt dat dingen in mijn leven bewegen als ik ervoor bid. Jezus is de enige die mij echte rust geeft. Dat maakt me intens blij. Dankzij Hem kan ik zo dichtbij God komen. Zo dat ik mijn hele leven met Hem kan doorbrengen. Ik heb wel eens momenten dat ik me afvraag: doe ik het wel goed, geef ik me wel genoeg aan Hem over? Dan denk ik terug aan het offer van Jezus en dat moment in de zaal bij Upstream. Dat Hij mij aanraakte, terwijl ik nog compleet vol was met zonde.
Therapieën
Ik heb zoveel therapieën gehad: vier, vijf psychologen. Het was altijd tijdelijk, je komt steeds op hetzelfde punt. Wandeltherapie, meditatie, rust zoeken. Het werkte even, maar na een paar weken was ik weer dezelfde. Maar ik merk dat het leven met Jezus heel anders is. Hij kijkt dwars door me heen. Tegen Hem ben ik eerlijk.
Niet om het anderen op te dringen, maar ik gun het mensen zó. Die rust van God. Het is zo bijzonder en zo mooi, dat je je daar eigenlijk geen voorstelling van kunt maken. Er is niemand zoals de Heer en daar wil ik graag bij horen.
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
