Mijn naam is Jori Kleis. Ik ben 43 jaar en getrouwd met Sanne. Samen wonen wij in Dordrecht en rijden we nu zo’n anderhalf jaar naar Apeldoorn om de Upstream diensten bij te wonen. Wij hebben twee prachtige dochters: Joliene van 9 en Lotte van 6.
Ik ben de benjamin uit een gezin van drie kinderen. Wij gingen thuis niet naar de kerk en ik ben niet gelovig opgevoed. Als ik terugkijk op vroeger, kan ik zeggen dat ik in veel opzichten een fijne jeugd heb gehad. Maar tegelijkertijd speelde er thuis heel veel.
DIS
Toen ik vier jaar oud was, werd mijn moeder ziek. Na veel opnames in klinieken kreeg zij de diagnose DIS – een dissociatieve stoornis, ontstaan door misbruik in haar verleden. Zonder daar te veel op in te gaan, betekende dit dat mijn vader – mijn held – er vaak alleen voor stond met drie jonge kinderen.
De situatie met mijn moeder heeft in mijn binnenwereld veel kapotgemaakt. Aan de buitenkant was dat misschien niet altijd te zien, maar vanbinnen had ik het gevoel dat er iets niet klopte. Alsof ik anders was dan anderen. In die tijd ontwikkelde ik een soort kameleon in mezelf: iemand die zich overal snel aanpast, zodat niemand echt ziet wat er vanbinnen speelt.
Zelf aan het stuur
Ik zat al vroeg zelf aan het stuur. Ik wilde zelf beslissen, zelf eigenwijze keuzes maken. Dit alles om controle te houden om voorspelbaarheid te creëren in mijn leven. Ik kreeg ook moeite om relaties met mensen aan te gaan, ik laat mensen niet snel dichtbij komen. Bang om teleurgesteld te worden.
Mijn ouders waren vroeger kerkelijk opgevoed, maar door een traumatische gebeurtenis hebben zij met de kerk gebroken. Toch kwam ik op een protestants-christelijke school terecht. Daar hoorde ik over God. Het eerste zaadje werd geplant, al duurde het even voordat het ging groeien.
Ik ging mijn eigen weg
Toen ik 17 was, ging ik op mezelf wonen. Ik had mijn school niet afgemaakt, maar wel een vaste baan. Dat voelde als genoeg reden om mijn eigen weg te gaan. In die periode leefde ik ver van God. Ik deed nog steeds wat ik zelf wilde, zonder echt na te denken over richting of gevolgen.
Mijn ouders gingen uiteindelijk scheiden. De ziekte van mijn moeder werd voor mijn vader te zwaar om te dragen. Hij kwam een tijd bij mij in huis wonen.
The Gaither Homecoming
Op een avond kwam ik thuis van het stappen en zat mijn vader ’s nachts naar Family 7 te kijken. Daar werd een uitzending vertoond van The Gaither Homecoming. Vier mannen zongen ieder hun eigen partij. Ik was verkocht. Ik kon het toen niet plaatsen, maar nu weet ik: God was daar al aan het werk in mijn hart.
Een week later kocht ik mijn eerste cd’s van de Gaither Vocal Band. Ik wist niet precies waar ze over zongen, maar het sprak tot mijn hart. Ik luister nog steeds dagelijks naar deze muziek. Amerikaanse Southern Gospel.
Muziek en geloof
Jaren later begon ik aan een deeltijdstudie in Amersfoort. Daar ontmoette ik een klasgenoot die gelovig was. We spraken veel over muziek en geloof. Op een dag nodigde ze mij uit om naar een optreden van haar koor te komen kijken. Dat bleek een zondagmiddagdienst te zijn.
Aan het einde werd gevraagd wie voor Jezus wilde kiezen. Tot mijn eigen schrik liep ik naar voren. Ik denk dat mijn hart daar voor het eerst echt open ging voor God… maar ook net zo snel weer dicht. Ik zei: “Ik doe het wel op mijn eigen manier.” En daar zat ik weer – zelf achter het stuur. Maar God bleef Zijn hand naar mij uitstrekken.
Southern Gospelkoor
Niet lang daarna sloot ik mij aan bij een Southern Gospelkoor. Zes jaar lang zong ik door heel Nederland mijn favoriete Gaither-nummers. Die periode is ontzettend waardevol geweest. Ik leerde veel over God en over broederschap.
In die tijd kreeg ik ook het verlangen naar een gelovige vrouw, met wie ik het geloof kon delen. En toen leerde ik mijn vrouw Sanne kennen – mijn lieve Sanne, mijn duizend. Wij hebben allebei een behoorlijke rugzak. Dat dat zoveel impact zou hebben op ons samen, beseften we niet toen wij na twee jaar verkering, in 2015 trouwden.
Dordrecht
We sloten ons aan bij een gemeente in ’s-Gravenzande en in 2017 werd Joliene geboren. Kort daarna stopte ik met zingen, omdat ik dacht dat ik het vaderschap niet kon combineren met alles ernaast. Sanne voelde zich nooit helemaal thuis in het Westland, dus verhuisden we naar Dordrecht, waar haar familie woont. We bezochten verschillende kerken, maar vonden geen gemeente waar ik me thuis voelde. In mijn ogen was niets goed genoeg. En langzaam liet ik God weer los.
Mijn moeder
In 2018 koos mijn moeder ervoor om niet verder te leven en pleegde euthanasie. Het was een heftige tijd. Ik sloot me nog meer af. In 2020 werd Lotte geboren, midden in de coronaperiode. Natuurlijk genoten we van haar, maar de babytijd was pittig. Ze sliep slecht, ik was moe en opgebrand. We hadden weinig gelovigen om ons heen en geen gemeente. We leefden langs elkaar heen.
Ons huwelijk kwam in een crisis terecht. We wisten niet hoe we eruit moesten komen. Via vrienden kwamen we in gesprek met Peter en Ellen. Dat was confronterend, maar goed. Op de terugweg hadden we voor het eerst in jaren weer een écht gesprek.
Een ultieme poging voor ons huwelijk
Zij nodigden ons uit om naar Upstream te komen. Eind 2024 besloten we dat te doen. Het voelde als een ultieme poging voor ons huwelijk. Maar nu weet ik: God was ons al voor. Voor mij begon daar opnieuw de weg terug naar God. Mijn vrouw vond meteen haar plek in het muziekteam. En elke zondag kwamen er kleine lichtpuntjes terug in ons gezin. Ik begon de cursussen ‘Op zoek naar God’ en ‘Op weg met God’.
Ik ervaarde niets
Dat vond ik moeilijk. Ik zit graag aan het stuur. Tijdens de cursus merkte ik dat ik me lastig kon overgeven. Waar anderen Gods nabijheid voelden, ervaarde ik vaak niets. Ik vroeg me af: hoe kan ik iets voelen met een hart – een gebroken instrument – dat ik zelf niet vertrouw?
Maar toen kwam avond zeven. Er werd gesproken over geest, ziel en lichaam. En daar hoorde ik dit: God sluit niet in de eerste plaats aan bij je gevoel of bij wat je denkt – maar bij je wil. Dat was voor mij een echte eyeopener. Ik hoef God niet eerst te voelen. Ik mag kiezen. Een wilsbesluit. Is dat altijd makkelijk? Zeker niet. Vallen en opstaan. Maar ik hoef het niet alleen te doen.
Gaither Vocal Band
In één bepaald lied van de Gaither Vocal Band komt een stuk tekst naar voren die er voor mij uitspringt omdat het samenvat wat ik net heb benoemd. Er word gezongen ‘But should i never feel a thing, I claim Him even so’. Wat betekent dat ik het niet van mezelf verwacht maar dat ik zeg ‘’Jezus ik erken U’’.
Het stuur loslaten
Als ik terugkijk, is het een wonder waar wij nu staan – als man en vrouw. Het had heel anders kunnen lopen. En vandaag wil ik zeggen: Heer, hier ben ik. Gebroken, maar vol vertrouwen in U. Ik erken dat ik zondig ben en Jezus aan het kruis is gestorven voor al mijn zonden, maar ik geloof dat God mijn zonden wilt vergeven. Niet omdat ik het verdien enkel uit genade. Ik ben er klaar voor om het stuur los te laten en U te volgen, tot in de Eeuwigheid.
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
