‘Jezus leeft, Jezus redt’. Ik vond ze mateloos irritant, de flyeraars in de Hoofdstraat met ‘er is hoop’-gezemel. Maar ik heb mogen ervaren dat het waar is. Dit is mijn verhaal. Mijn naam is Daniëlle, ik kom uit Apeldoorn. Ik ben niet gelovig opgevoed. God was een verzinsel voor bange mensen en de Bijbel een symbolisch verhaal. God heeft in mijn jeugd geen enkele rol gespeeld. Zelfs tot een paar jaar terug had ik nog een sterke weerstand tegen alles wat met het geloof te maken had.
Een immense eenzaamheid
Zolang ik me kan herinneren heb ik problemen gehad met mijn psychische gezondheid. Vanaf mijn jeugd heb ik medicatie, therapieën en langdurige opnames gehad. Mijn leven kenmerkte zich door angst, somberheid en leegte. Ik had het gevoel dat ik nergens aan kon voldoen. Ik voelde me altijd anders dan anderen. En ik had zo’n afstand tot de wereld dat ik een immense eenzaamheid voelde. Ik ben van therapie, naar arts, naar instantie gestuurd om nu echt het antwoord te krijgen op wat er nou daadwerkelijk mis was met mij. Zo heb ik een paar keer gedacht dat nu eindelijk het antwoord op die vraag gekomen was. Ik heb verschillende diagnoses gehad, medicatie uitgeprobeerd – al mijn hoop daarop gericht dat dit dan was wat het moest zijn. Al mijn vertrouwen lag in de wetenschap, want de optie God was ondenkbaar voor me.
Van depressie naar depressie
Keer op keer belandde ik opnieuw in een depressie en weer dieper dan daarvoor. Ik kwam op een punt waarop ik niet meer verder kon. Ik waadde al jarenlang door de modder en ik kon niet meer verder. De rek was eruit de veerkracht was op, de energie om verder te gaan, door te leven, had ik niet meer. Ik zat vast. Op momenten dat er verlichting zou moeten zijn door medicatie of therapie, leek de modder even vloeibaarder te worden, maar het bleek drijfzand. Ik zakte steeds verder weg in een depressie, verder weg in duisternis. Van binnen was ik al dood.
Gesprekken over euthanasie
Ik besloot dat ik uit het leven wilde stappen. Niet omdat ik niet meer wilde leven, maar omdat ik niet meer kon. Als je die beslissing hebt genomen, dan ben je al onthecht van alles in je leven wat je lief zou moeten zijn. Ik vond dat ik die beslissing ook onafhankelijk van mijn dochter moest maken, omdat ik haar anders verantwoordelijk zou maken voor mijn leven en mijn dood. Die verantwoordelijkheid kon ik haar niet opleggen. Ik had haar niets meer te bieden omdat ik wist dat ik een steeds grotere last voor haar en mijn naasten zou worden. Ik had bij mijn artsen al aangegeven dat ik niet meer verder kon en we hebben gesprekken over euthanasie gevoerd. Toch voelde ik dat ik als moeder wel de plicht had, om alles geprobeerd te hebben voor herstel, voordat ik die laatste, onomkeerbare keuze, zou maken. Maar voor mijn gevoel had ik alles al geprobeerd aan therapieën en medicatie. Dus wat zou ik nog kunnen proberen?
Reacties op een artikel
Op internet kwam ik een artikel tegen van iemand die had aangegeven dat hij het leven zo zwaar vond, dat hij er voortijdig uit wilde stappen. Ik heb het artikel met herkenning en belangstelling gelezen. Ik ben de reacties eronder ook gaan lezen. Hoe denken andere mensen hierover? Ton stuitte ik op een heleboel reacties in de trant van: ‘heb je de weg van God al bewandeld?, Jezus is je redder, God houdt van je!’, wat ontzettend in mijn allergiezone ging zitten, want God bestaat niet!
‘Op zoek naar God’-cursus
Diezelfde week had ik een gesprek op mijn werk met iemand die van mijn somberheid wist en ook naar de Basis ging. Zij vroeg mij of ik een ‘Op zoek naar God cursus’ had overwogen. Nee, natuurlijk niet! Maar omdat ik mezelf beloofd had, om nog een laatste keer alles te proberen voor herstel, besloot ik dat het sowieso geen kwaad kon. Ik heb me op dat moment ook direct ingeschreven, zonder er al te veel over na te denken. Dit moet ik gewoon doen.
Warmte en liefde
Vol ongeloof en sceptisch ben ik de cursus ingestapt. Ik kwam terecht in een groepje waar ik warmte en liefde ervoer. God bleef nog wel van iemand anders, maar ik voelde wel dat ik door gelovigen heen een beetje mee kon liften op Zijn kalmte. God bleef in mijn leven nog steeds onbestaand en ver weg.
Ik deelde dat met iemand uit de Basis, en zij vertelde mij dat ik Hem mocht vragen om een teken van Zijn bestaan. Ik besloot dat te doen, maar wel met iets heel geks, waarvan ik bijna wel dacht dat het niet zou gebeuren. Als God bestaat, dat mag Hij ook alles uit de kast halen.
Een gele lelijke eend
Onderweg naar huis, rijdend in mijn oude 2CV, een grijze lelijke eend, zei ik: ‘God als U bestaat, stuur een gele lelijke eend op mijn pad!’ Op dat moment voelde het heel stom om wat te vragen aan iets waar je niet in gelooft. God dacht daar waarschijnlijk anders over, want nog geen 24 uur later, liet Hij van Zich horen. Nog geen 500 meter van waar ik mijn verzoek om bewijs had uitgesproken, zag ik een gele lelijke eend geparkeerd bij een huis.
Nieuwsgierigheid
Vanaf dat moment erkende ik dat er een optie was dat God bestond, en ging ik met nieuwsgierigheid in plaats van weerstand naar de cursus. De somberheid was er nog steeds, maar het verlangen om God te leren kennen door anderen heen, en misschien ooit wel zelf die rust en vrede te kunnen vinden, was voor mij toch een motor die mij aandreef om wekelijks naar de cursus en naar Upstream te gaan. Ik heb de gesprekken tijdens de dienst en de cursus als zeer waardevol ervaren. Helaas hield mijn somberheid aan.
Een sprankje hoop
Een jaar geleden veranderde mijn leven radicaal; de behandeling tegen depressie waar ik op dat moment in zat, werd stopgezet, omdat het onvoldoende resultaat gaf. Daarmee was ik voor mijn gevoel door de artsen opgegeven. In die week ging ook mijn hondje dood en een immens verdriet overspoelde mij. Ik wist het niet meer. Toen besefte ik ineens, dat als ik verdriet kon hebben, dat ik ook liefde in me moest hebben. Terwijl ik altijd dacht dat ik zo losgekoppeld was van mijn gevoel, dat ik geen liefde kon voelen. Maar deze intense rouw, was de andere kant van diepe liefde. Er ontstond een sprankje hoop, dat als die liefde er toch zat, ik wellicht ook in staat was de liefde van God te kunnen ervaren. Misschien dat het dan toch wel goed zou komen tussen Jezus en mij.
Warm licht
Op het moment van deze gedachten, zat ik in een Upstream-dienst en werd door Peter van der Weerd gevraagd om je hand op te steken als je kiest voor een leven met Jezus. Dat heb ik toen gedaan. Die dag voelde ik me verward en ik ben ’s avonds naar de Basisdienst gegaan. Tijdens de dienst voelde ik zo’n wanhoop, dat ik me op dat moment compleet overgaf; “Heer, ik weet het niet meer, ik kan het niet meer. Help me, hou me vast, ik geef het op, ik geef me over.” Op dat moment ervaarde ik een warm licht achter me. Er werden armen om me heen geslagen, ik werd even opgetild en er stroomde liefde door me heen. Het was alsof er een schakelaar in mijn hoofd werd omgezet.
Tranen
Vanaf dat moment ben ik niet meer in depressie afgegleden. Maar heb een zachter hart met liefde gevuld gekregen. Dit kan ik niet delen met mensen, zonder tranen in mijn ogen te krijgen. Ik kan het, na bijna mijn hele leven met somberheid te worstelen, zelf niet eens geloven. Maar ik weet wat ik op dat moment gevoeld en ervaren heb. Jezus heeft mij gered. Ik ben dankzij Zijn offer aan het kruis een kind van God. Ik kan liefde geven en ontvangen. Jezus heeft mij de mogelijkheid voor een herkansing in het leven gegeven. Ik dank Hem voor het offer dat Hij heeft moeten brengen, zodat ik een persoonlijke relatie met God mag opbouwen.
Dopen
Nu, een jaar na mijn bekering en vele bijbelstudies, kies ik ervoor om me te laten dopen. Ik ga zoals het in de Bijbel genoemd wordt nu het watergraf in, een heel ander graf dan ik mezelf jarenlang wenste. Dus ik zeg: Jezus, bedankt.
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
