Nooit had ik kunnen bedenken dat ik bij Jezus uit zou komen. Mijn verhaal begint op 22 juni 1983, toen ik werd geboren bij twee lieve en creatieve ouders op het Groningse platteland. Mijn jeugd was eenvoudig mooi: pannenkoeken bakken met mijn moeder, mijn vader helpen die een boot bouwde in de schuur, vliegeren op het land, spelen in de sneeuw. Ik was een gelukkig kind.
Toch was er ook een vreemde herinnering: Op een avond toen ik een jaar of 2/3 was en in mijn bedje lag verscheen er een enorme donkere gedaante aan het voeteneind van mijn bed. Rond die tijd verzon ik een denkbeeldig broertje/vriendje, een onschuldige fantasie – dachten we..
We verhuisden naar Wijk bij Duurstede en later naar Bilthoven. Al vanaf de basisschooltijd voelde ik me vaak toeschouwer in dit leven en van mijn eigen leven, alsof ik er niet echt was en nergens echt bij hoorde. Ik was gevoelig, ik voelde soms zelfs het verdriet en ongemak van anderen, Ik huilde snel. Op de middelbare school voelde ik me een grijze muis, mager, onzeker en ik ging vaak met een knoop in mijn maag naar school. En ik was heel erg bang om te falen. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed. Het was een gevoel dat gewoon bij me leek te horen. Alsof het diep in me verweven zat en er altijd al was geweest. Toen in mijn tienerjaren het huwelijk van mijn ouders bergafwaarts ging en ik zelf ook een paar teleurstellingen in de liefde kreeg te verwerken, brokkelde mijn zelfvertrouwen verder af.
Studententijd
Tijdens mijn studententijd veranderde ik langzaam. Ik verlangde ernaar om ergens bij te horen en liet me meeslepen door aandacht, uiterlijk vertoon en drama. Ik werd bedrogen en bedroog, en raakte steeds verder verwijderd van wie ik eigenlijk was. Steeds verder verloren. Studeren ging niet, het lukte me niet; ik voelde me leeg en stuurloos.
Ik raakte steeds verder verloren
Inmiddels waren mijn ouders uit elkaar. Zij hadden het beiden op hun eigen manier zwaar met hun relatiebreuk. Ik voelde me eigenlijk ook niet zo best. Ik voelde me nog steeds een buitenstaander, een bezoeker. Ook al bevond ik me in groepssituaties. Het lukte me nooit om veel vriendschappen op te bouwen of te onderhouden. Wat maakte dat ik me vaak alleen voelde en ook al was ik onderdeel van groepen, ik viel er altijd net een beetje buiten. Ik werd steeds banger om gekwetst te worden en besloot toen op een dag maar dat ik zelf de hartenbreker moest worden, zodat ik niet meer gekwetst zou worden. Dat leidde uiteindelijk tot een verhouding met een getrouwde man. Ik rechtvaardigde het voor mezelf. En hoewel de relatie ook goede tijden kende, belandde ik in jarenlang duister, geheimen en leugens. Ik raakte betrokken bij spiritualiteit, therapieën die meer weg leken te hebben van het occulte dan van genezing, en ik raakte steeds verder verloren.
Huwelijk kapot gemaakt
Ik had een rol gespeeld in het kapot maken van het huwelijk tussen een man en een vrouw, en daar was ook een kind bij betrokken. In die periode kwam de ex-vrouw van de man waarmee ik een relatie was begonnen tot geloof.
Toen ik zwanger werd van mijn oudste dochter kwam mijn denkbeeldige broertje ineens weer in mijn gedachten op. Ik benoemde hem zelfs hardop aan een vriendin als mijn ‘spirit guide’ en voelde me daardoor bijzonder.
Een alleenstaande moeder
Niet lang na de geboorte van mijn oudste dochter liep de relatie met haar vader na 7 jaar stuk. Ik was leeg, gebroken, een alleenstaande moeder zonder huis, terwijl iedereen om mij heen leek te floreren. Terugkijkend op die periode zie ik de hand van God heel duidelijk in bepaalde situaties. Zo vond ik altijd precies op tijd weer een huis, als mijn dochter en ik weer uit een tijdelijke woning moesten. En er waren altijd wel mensen in mijn leven die steun boden of voor me gingen staan in oneerlijke situaties.
Een lichtpuntje
Ik ontmoette in die periode mijn huidige man – een lichtpuntje. Hij heeft zijn eigen verhaal, en ik vertrouw op het plan van God, ook in zijn leven. Ik zag in ieder geval direct dat hij goed was en ik weet zeker dat God ons samen gebracht heeft. Maar de duisternis in mijn leven was nog lang niet voorbij. Ik zakte diep weg in allerlei spirituele stromingen: tarot, reiki, meditaties, truffelceremonies, soundjourneys, microdosing, channeling. Ik probeerde de wereld mooier te maken. Ik dacht oprecht dat ik daar een bijdrage aan leverde op deze manieren. Maar ondertussen raakte ik steeds vermoeider, leger en verder verloren. Het was mijn eindeloze zoektocht naar waarheid en vrijheid.
Een tweede dochter
Mijn vriend en ik kregen samen een tweede dochter. We waren allemaal blij heel met haar komst. Door allerlei gebeurtenissen in de wereld en op privévlak, groeide thuis de afstand en onzekerheid. We gingen in therapie, wat tijdelijk wat lucht gaf, maar ikzelf raakte nog dieper verstrikt in spirituele ervaringen. Ik wilde onze frequentie verhogen, de wereld helen, de duisternis bestrijden… maar in feite opende ik deuren die ik nooit had moeten openen. Ik droeg stenen met speciale energieën, tekende graancirkel-symbolen op mijn lichaam, speelde met occulte systemen. En dit allemaal met de gedachte ons te redden, mijn dochters, mijn man en de mensheid. Maar ondertussen was ik ook doodmoe.
Een flits van inzicht
In het jaar dat ik 40 zou worden, begon God zachtjes door te breken. Tijdens een meditatieavond had ik heel even een flits van inzicht: dat hoe ik nu bezig was niet goed was. Maar ik schoof het weg en ging door. Op vakantie, terwijl ik in een demonisch zelfhulpboek las, kregen mijn dochters en ik tegelijk een angstaanjagende ervaring: we zagen een gestalte door onze kamer lopen. En alsnog ging ik verder alsof er niets gebeurd was.
Uitgeput en verslagen
In oktober, altijd al een gevoelige maand, begon God opnieuw aan mijn hart te trekken. Ik zag ineens dat ik misschien wel in een gigantische leugen leefde. Na een weekend vol verdieping in de duisternis, zat ik uitgeput en verslagen op de badkamervloer. Ik dacht: de wereld is zo duister… en niemand gaat ons redden. En dat was het moment dat God liefdevol maar ferm doorbrak in mijn leven en me bij mijn nekvel pakte. Hij liet me zien dat ik niet zelf hoefde te strijden – dat Hij mijn Schepper was, dat Hij mij riep.
Lezen in de Bijbel en bidden
Vanaf dat moment begonnen veel dingen te veranderen. Mijn vriend en ik trouwden – iets waarvan ik altijd had gezegd dat ik het nooit zou doen. Ik begon met het lezen van een boek over Jezus. Toen kwam al heel snel het besef dat Jezus voor ons aan het kruis gestorven is. Dit raakte mij heel diep. Ik heb hier hard om moeten huilen. En dit is iets dat mij nog steeds diep tot tranen kan raken. Het is ook een gevoel dat makkelijk weg ebt naar de achtergrond merk ik, alsof het geroofd wordt door de dagelijkse beslommeringen. Daarna begon ik met het lezen van de Bijbel. Ik bad elke dag. Via de ex-vrouw van de vader van mijn oudste dochter vond ik mijn weg naar een kerk. De strijd om daar te komen was heftig, maar God gaf tekenen dat Hij bij me was. Hij deed dat trouwens ook met humor. Iets wat ik geweldig vind, God heeft humor. Tijdens mijn eerste kerkdienst moest ik alleen maar huilen.
Achter Hem aan
Nu, bijna twee jaar later, lees ik dagelijks in de Bijbel en praat ik heel veel met God. Ik leer God steeds beter kennen en daarmee ook meer vertrouwen. Jezus neem ik overal met me mee naar toe. Ik kies er dagelijks weer voor om achter Hem aan te lopen over het smalle pad. De Heilige Geest vraag ik vaak om steun, wijsheid en de rust en de vrede van God. Mijn leven is niet perfect. Ik voel me ook heus nog weleens alleen.
Soms best eenzaam
Tot geloof komen en de waarheid vinden is soms best eenzaam. Want daar sta je dan midden in de wereld, met kennis die je eerst niet had. Niets is meer zoals het was daarvoor. Maar ik ben niet meer alleen, en dat weet ik. Ik ben thuisgekomen. Jezus is mijn rots, mijn Koning, mijn beste vriend. Hij is voor mij gestorven aan het kruis. Hij heeft zichzelf gegeven zodat ik kan leven en zodat mijn kinderen kunnen leven. Op 26 oktober 2025 werd ik gedoopt. Ik heb de waarheid gevonden – en vrijheid. En ik bid dat ik een goede landingsplek voor God kan zijn en dat velen uit mijn omgeving de ogen en het hart geopend mogen worden. Wat ben ik dankbaar. Iedere dag weer opnieuw.
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
