Mijn naam is Nina Mountney. Ik ben 24 jaar en moeder van twee zoons. Van mijn vierde tot en met mijn veertiende levensjaar groeide ik op binnen de jeugdzorg. In die tien jaar werd ik voortdurend verplaatst tussen pleeggezinnen en instellingen. Ik verbleef op verschillende crisis- en spoedafdelingen en in de gesloten jeugdzorg, waaronder meerdere zorgafdelingen die inmiddels zijn gesloten.
Wat ik daar heb meegemaakt, heeft diepe sporen achtergelaten. Jarenlang leefde ik in een wereld waarin ik weinig zeggenschap had, waarin mijn stem nauwelijks werd gehoord en waarin de mensen die mij hadden moeten beschermen mij niet altijd veiligheid boden.
Isoleercellen
Binnen de instellingen werden kinderen om de kleinste redenen soms meerdere uren per dag in isoleercellen geplaatst. Ik heb mentale en fysieke mishandeling meegemaakt, was getuige van misbruik van kinderen en zag hoe er op de groepen misbruik werd gemaakt van macht. Klachten en zorgen die wij op papier zetten, werden soms simpelweg weggegooid. We leefden grotendeels afgesloten van de maatschappij, zonder het gevoel dat iemand werkelijk naar ons luisterde.
We leefden grotendeels afgesloten van de maatschappij, zonder het gevoel dat iemand werkelijk naar ons luisterde.
Onveilig
Ook buiten de instellingen was mijn jeugd allesbehalve veilig. Ik werd gescheiden van mijn zusje en deed als kind aangifte van mishandeling in een pleeggezin. Verschillende kinderen die ik tijdens mijn verblijf in de instellingen leerde kennen, zijn later door zelfdoding overleden. Ook werd ik geplaatst in een instelling in Spanje. Op mijn veertiende ontsnapte ik aan het jeugdzorgtraject door in Spanje te blijven. Pas op mijn zestiende keerde ik terug naar Nederland.
Mijn ontmoeting met de Heer Jezus
Mijn eerste ontmoeting met de Heer Jezus had ik als zesjarig meisje in een oud-hervormd pleeggezin. Hij werd mijn beste Vriend. Ook in een jeugd waarin zoveel onzekerheid, pijn en onveiligheid aanwezig was, was er die bijzondere band met Hem. Later kwam ik via iemand in Spanje in aanraking met spiritualiteit en sloeg ik een andere weg in. Uiteindelijk kwam ik weer terug bij Jezus.
Dieptepunt
Na een gewelddadige relatie kwam ik op mijn achttiende op een dieptepunt terecht waarop ik niet meer wilde leven. Ik ben toen in mijn woonkamer op mijn knieën gegaan en heb God om hulp geroepen. Ik zei: ‘God, als U echt bestaat zoals ik U vroeger heb ervaren, laat Uzelf dan zien. Ik hoef mijn leven niet meer. Maar als U Zichzelf laat zien, dan geef ik mijn leven aan U. En dan leef ik vanaf nu voor U.’
Ik ben toen in mijn woonkamer op mijn knieën gegaan en heb God om hulp geroepen.
Vergeving en redding
Daarna ben ik Hem ongeveer een jaar lang gaan opzoeken in gebed. Ik ben de Bijbel gaan lezen en preken gaan kijken op YouTube. Uiteindelijk vond ik een kerk die mij wilde dopen. Ik ben toen gedoopt om het nieuwe leven met Hem binnen te gaan. Ik heb mijn zonden bij Hem kunnen brengen en vergeving gevraagd voor al mijn zonden. Dat is een proces geweest, waarin de Heilige Geest mij ook openbaarde waarvoor ik vergeving moest vragen. Die zonden kon ik bij Hem brengen en daar kon ik vergeving voor vragen.
Gebroken gezinnen
In mijn familie zijn eigenlijk alle generaties gebroken gezinnen. Er zijn verslavingen en er komt prostitutie voor. In mijn familie in Brazilië heerste vroeger ook veel armoede, bij mijn opa en oma. Ook mijn ouders hebben een leven vol chaos gehad en nog steeds, met verslavingen waardoor ik ook uit huis ben geplaatst.
Vroeger werd er over mij geschreven in dossiers dat ik later waarschijnlijk een grote kans had om ook zo’n leven te hebben, om in de prostitutie te belanden of verslaafd te zijn. Ook ik heb destructieve patronen te kampen gehad. Die patronen doorbreken is echt een proces geweest, omdat je dat gewend bent en omdat het al generaties in je familie voorkomt. Ik heb echt moeten vechten om stabiliteit op te bouwen.
Rust was voor mij heel onwennig
Iets wat je vanaf jongs af aan kent, kan vertrouwd voelen, ook wanneer het schadelijk voor je is. Rust was voor mij juist heel onwennig. Ik was zo gewend om iedere keer iets mee te maken, iedere keer chaos, dat in de rust zijn bijna onveilig voelde in mij. Alleen met Jezus vond ik die rust wel. Bij Hem vond ik die rust. Ik kon gewoon thuis lekker met Hem zijn en uren met Jezus zitten, in de rust. Daar heb ik echt geleerd om met Hem in de rust te zijn. Het is voor mij een proces geweest om die patronen ook echt in gebed te verbreken en vanuit een nieuwe identiteit te gaan leven. Je krijgt die identiteit, maar vervolgens moet die nog in je integreren. Dat is echt een proces. Dat proces loopt nog steeds door, maar ik heb daarin al zoveel stappen mogen zetten.
Iets wat je vanaf jongs af aan kent, kan vertrouwd voelen, ook wanneer het schadelijk voor je is. Rust was voor mij juist heel onwennig.
Het grootste geschenk
De Heer Jezus is voor mij aan het kruis gegaan. Hij heeft Zijn leven gegeven voor mij en dat is het grootste geschenk dat er kan bestaan. Hij is echt mijn alles. Hij is het middelpunt van mijn leven en staat centraal in mijn leven. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet met Hem praat of Hem opzoek. Ik heb Hem nodig zoals ik water en lucht nodig heb. Ik heb Hem letterlijk iedere seconde van mijn leven nodig. Hij is mijn Raadsgever, mijn Vader en mijn beste Vriend in één. Die persoonlijke relatie wordt met de dag sterker.
Boos op God
Door moeilijke tijden wordt mijn geloof ook op de proef gesteld. Ik ben soms echt heel boos geweest op God en heb Hem gevraagd waarom Hij mij dit heeft laten meemaken. Toch heb ik door Hem en door onze relatie ook daarin herstel mogen ervaren. Ik heb van Hem mogen horen dat Hij ook niet wilde dat dit gebeurde, maar dat Hij alles ten goede keert. Hij kan dit gebruiken om zoveel meer mensen te bereiken die dit hebben meegemaakt, die die leegte voelen in hun leven en die denken dat ze te gebroken zijn en niet meer te redden zijn. Maar Jezus kan je wel redden en Hij kan je echt een heel nieuw leven geven.
Maar Jezus kan je wel redden en Hij kan je echt een heel nieuw leven geven.
Een verschil maken in de wereld
Soms ziet dat er niet heel spectaculair uit. Soms zijn het ook niet de dingen die je zelf per se wilt, maar zijn het dingen in het verborgene: je karakter, hoe je naar de wereld kijkt, hoe je vreugde kunt ervaren ondanks alle ellende die je hebt meegemaakt en hoe je een beter mens kan worden door op Jezus te gaan lijken en daarin echt verschil kan maken in de wereld. Dat je kunt lachen en mensen kunt liefhebben. Ook daarin zie ik wat Hij in mijn leven heeft gedaan.
Ik geloof dat God je uiteindelijk ook oproept om van Hem te getuigen. Ik heb zo lang alles een beetje voor mezelf gehouden, maar ik voel dat God mij nu vertelt om over Hem te getuigen. Uiteindelijk is het niet mijn getuigenis, maar het getuigenis van Jezus. Net zoals de discipelen vroeger getuigden van Zijn opstanding, waardoor mensen tot geloof kwamen, wil ik ook graag getuigen van Zijn kracht in mijn leven, in de hoop dat meer mensen Hem gaan leren kennen.
Mijn toekomst
Jezus heeft mij op zoveel gebieden geheeld en bevrijd. In mijn herstel is Hij ook als een therapeut voor mij geweest. Door mijn levende relatie met Hem is er diepgaand verandering gekomen in mijn karakter, mijn denken en de manier waarop ik met mijn trauma’s omga. Hij heeft mij laten zien dat ik mijn verleden niet hoef te zijn. Wat mij is overkomen, bepaalt niet wie ik ben of wie ik mag worden.
Mensen die mij vandaag ontmoeten, zouden vaak niet vermoeden wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik praat er ook niet vaak over. De vrouw en moeder die ik nu ben, kan ik echter niet los zien van wat Jezus in mijn leven heeft gedaan.
Ondanks mijn verleden heb ik een bestaan opgebouwd voor mezelf en mijn kinderen. Ik heb geleerd om vooruit te kijken, verantwoordelijkheid te dragen en een leven op te bouwen waarin liefde, geloof en veiligheid centraal staan. Toch kwam er opnieuw een moeilijke periode toen ik op mijn 23e besloot hulp te zoeken bij instanties en weer voorzichtig vertrouwen durfde te geven.
De vrouw en moeder die ik nu ben, kan ik echter niet los zien van wat Jezus in mijn leven heeft gedaan.
Veilig Thuis
Wat ik over mijn jeugd en mijn ervaringen vertelde, werd uiteindelijk tegen mij gebruikt. Via Veilig Thuis en de jeugdbescherming werden vermoedens over mogelijke gevolgen van mijn verleden aangevoerd als zorgen over mijn ouderschap. Uiteindelijk werden mijn kinderen uit huis geplaatst. Het was een ontzettend ingrijpende periode. Juist op het moment dat ik openheid gaf over mijn verleden en hulp zocht, voelde het alsof mijn geschiedenis opnieuw tegen mij werd ingezet.
Mijn gemeente ging achter ons staan. Mensen begonnen voor mijn kinderen en mij te bidden. Samen schreven we brieven aan de betrokken instanties. We bleven God zoeken, spraken Hem aan als Rechter over onze situatie en bleven bidden en opkomen voor ons gezin.
Het was een periode waarin geloof niet alleen iets was wat ik op zondag beleefde, maar waarin ik iedere dag opnieuw op God moest vertrouwen.
Een weg terug naar huis
Uiteindelijk besloot de rechter dat mijn kinderen weer thuis mochten komen. Later werd de voorlopige ondertoezichtstelling niet verlengd en kwam er geen verdere ondertoezichtstelling. Inmiddels is de hulpverlening afgesloten en zijn er geen jeugdbeschermers meer bij ons gezin betrokken.
Dat mijn kinderen zo snel weer thuis mochten komen en we uit dit traject zijn gekomen, ervaar ik als een wonder. Ik geloof dat God ons hierin heeft geholpen. Ook ben ik ontzettend dankbaar voor mijn gemeente, die ons niet heeft losgelaten en in deze moeilijke periode naast ons is blijven staan.
Ik besef tegelijkertijd dat dit niet voor ieder gezin zo verloopt. Er zijn ouders en kinderen die jarenlang in vergelijkbare trajecten terechtkomen. Gezinnen die blijven vechten om gehoord te worden en die soms nauwelijks nog weten waar ze terechtkunnen.
Juist daarom raakt deze periode mij zo diep. Ik ken de wereld van de jeugdzorg niet alleen vanuit mijn eigen jeugd, maar heb ook als moeder ervaren hoe ingrijpend het kan zijn wanneer instanties betrokken raken bij je gezin.
Dat mijn kinderen zo snel weer thuis mochten komen en we uit dit traject zijn gekomen, ervaar ik als een wonder. Ik geloof dat God ons hierin heeft geholpen.
Pijnlijke ervaringen openbaar te maken
Ik heb lang gewacht voordat ik met mijn verhaal naar buiten wilde treden. Het is niet eenvoudig om zulke persoonlijke en pijnlijke ervaringen openbaar te maken. Toch voel ik dat het nu tijd is. Er zijn kinderen die hun verhaal niet meer kunnen vertellen. Anderen dragen de psychische gevolgen van wat ze hebben meegemaakt en zijn nog niet in staat om hun stem te laten horen. Ik kan dat nu wel. Daarom wil ik mijn stem gebruiken.
Ik wil vertellen wat er is gebeurd. Ik wil aandacht vragen voor kinderen die binnen systemen niet worden gehoord, voor ervaringen die te lang verborgen blijven en voor de verantwoordelijkheid die volwassenen en instellingen dragen tegenover kwetsbare kinderen.
Maar boven alles wil ik getuigen van wat Jezus in mijn leven heeft gedaan.
Wie ik ben
Mijn verhaal begon niet bij de jeugdzorg en eindigt daar ook niet. Mijn verleden bevat veel pijn, maar het heeft niet het laatste woord over mijn leven gekregen. Ik ben niet alleen het meisje dat van plek naar plek werd verplaatst. Ik ben niet alleen het kind dat niet werd gehoord. Ik ben ook de vrouw en moeder die vandaag met geloof en hoop in het leven staat. Jezus heeft mij laten zien dat er een toekomst mogelijk is, zelfs wanneer je verleden je jarenlang heeft verteld dat die er niet is.
En als mijn verhaal ook maar één kind, één jongere of één ouder het gevoel kan geven dat er hoop is, dan is het voor mij de moeite waard om het te vertellen.
Auteur: Redactie / Nina Mountney
Foto: © Nina
