Het is een koele, natte dag hier in de metropool die ooit de westerse wereld beheerste. Ik ben hier in het kader van de ‘Footsteps of Paul’-reis (In de voetsporen van Paulus) van Behold Israel, die door Griekenland en delen van Turkije voerde en nu in deze stad is beland. We bezoeken vele locaties die Paulus tijdens zijn zendingsreizen heeft gezegend. Het is heerlijk om met deze groep op reis te zijn; het is een heel bijzondere tijd.
Het is nauwelijks te geloven dat het nog maar kort geleden is dat ik deelnam aan de ‘Bible Experience’-reis van Behold Israel in Israël. Ik sta er vaak versteld van wat God dit bedieningswerk heeft laten bereiken: we kunnen nu tegelijkertijd twee verschillende reizen op twee verschillende locaties organiseren. God is zo goed; Hij opent altijd deuren wanneer wij bereid zijn Zijn leiding te volgen.
Gods beloften
Hier in Rome word ik herinnerd aan Gods trouw en Zijn toewijding aan Zijn beloften. Hij heeft nooit toegezegd het Romeinse Rijk in stand te houden – en dat rijk is inmiddels verdwenen. Aan Israël heeft Hij echter een onherroepelijke belofte gedaan: dat het altijd zou blijven bestaan. En nu zien we dat het volk weer opbloeit in zijn eigen land. Tweeduizend jaar geleden leek het onmogelijk dat de heerschappij van Rome ooit zou instorten; het rijk was simpelweg te machtig en te uitgestrekt. Maar God had in het boek Daniël al voorspeld dat het Romeinse Rijk slechts voor een bepaalde tijd zou bestaan. Als je op zoek bent naar een echt wonder, kijk dan eens naar hoe God een volk zonder thuis, dat over de hele wereld verspreid was, heeft teruggebracht naar het beloofde land van hun voorouders. Hij heeft hen opnieuw gevormd tot een moderne versie van hun oude natie en hen zo ver opgebouwd dat ze nu een van de belangrijkste technologische, militaire en economische centra ter wereld vormen.
Vervangingstheologie
Aanhangers van de vervangingstheologie zeggen: “Ach, dat is gewoon toeval, en de teksten waarvan jullie beweren dat ze dit voorspelden, betekenden eigenlijk helemaal niet wat jullie denken. Bovendien houdt Israël niet eens echt van de ware God.” Maar ik zeg: “Ik baseer me enkel op wat de Bijbel zegt. Je hebt het niet met mij aan de stok, maar met Hem.” Israël is teruggekeerd omdat God heeft gezegd dat Hij ons zou terugbrengen. Hoe zou men anders op een legitieme manier Ezechiël 36 en 37, evenals alle andere beloften in de Schrift, kunnen lezen? God heeft het gezegd, Hij heeft het gedaan, en we zouden Hem moeten danken voor Zijn trouw, in plaats van te proberen manieren te bedenken om dit alles af te doen als een grote reeks onwaarschijnlijke toevalligheden.
Israël-apoloog
“Maar Amir, jij bent gewoon een Israël-verdediger! Jij denkt dat alles wat Israël doet goed is!” In tegendeel. Sterker nog, ik schaam me op dit moment voor mijn land. Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze woorden heb geschreven. De laatste keer was toen de ‘regering van verandering’ anderhalf jaar aan de macht was. Het verkocht onze maritieme bezittingen en maakte een reeks afspraken in de diepe staat. Naar mijn mening hebben sommige van deze aangestelden bijgedragen aan het creëren van het klimaat dat het bloedbad van 7 oktober mogelijk maakte.
Pijn en trots
De afgelopen drie jaar waren gevuld met pijn, maar ik was ook trots op mijn land. We begrepen eindelijk tegen wie we het moesten opnemen en hoe we met onze vijanden moesten omgaan. Toen kwamen onze verkiezingen op 27 oktober. De resultaten gaven Arabische Knesset-leden, die ik beschouw als pro-Hamas en anti-Israël, de macht om te beslissen wie er regeert. De diepe staat is in extase! Ze hebben niet eens gewacht op de vorming van een regering. Ze zijn al bezig met het samenstellen van Knesset-comités en het voorstellen van progressieve wetgeving.
Islamitische hoogmoed
En wie maakt deze islamitische hoogmoed mogelijk? Joodse voormalige militaire officieren die zich als nuttige idioten hebben laten gebruiken. Van de man die belast is met het vormen van een regering tot de man die tot voorzitter van de Knesset is gekozen: ze hebben hun eigen beloften en principes met voeten getreden om hun heilige graal te bereiken: de afzetting van Benjamin Netanyahu.
Maar Allah…
Ik bid nog steeds voor een wonder. Ik bid dat iemand in het veranderingsblok tot bezinning zal komen, de moed zal hebben om het pad over te steken en de vorming van een regering zal voorkomen die afhankelijk is van de steun van mensen die volgens mij terrorisme excuseren en verdedigen. Maar zelfs als dat niet het geval is, zal mijn geloof in God niet afnemen. Hij heeft de controle gehad en zal dat altijd blijven doen. En ik weet dat er spoedig een dag zal komen waarop ik mijn Messias van aangezicht tot aangezicht zal zien en mij zal koesteren in de glorie van Zijn aanwezigheid.
HET NIEUWS
Gisteren namen pastor Barry Stagner en ik een ‘Middle East Update’ (update over het Midden-Oosten) op, getiteld: “Online Doomsday Panic & Tech Outages: A Biblical Perspective on Global Chaos” (Online paniek over de ‘dag des oordeels’ en technische storingen: een bijbels perspectief op de wereldwijde chaos). Ik denk dat we aan die lange titel nog wel twee woorden hadden kunnen toevoegen: “gezond verstand”. Ik wil je aanmoedigen om de update te bekijken; we bespreken niet alleen hoe alle gekte van de afgelopen drie weken past in de misleiding van onze tijd, maar we nuanceren ook de overdreven reacties van mensen die in deze technische storingen al de rode loper voor de antichrist menen te zien. Er is een reden waarom dit alles gebeurde, en daar zal ik hieronder kort op ingaan.
Een golf van computerstoringen
De afgelopen weken heeft de wereld meer crashes gezien dan een ‘demolition derby’ (botsauto-spektakel) op een kermis. Microsoft, de FAA, de NSA, Apple, Chase, United Airlines en vele anderen zagen hun computersystemen volledig vastlopen – ze zaten net zo muurvast als een peuter in het snoepgangpad van een supermarkt. Systemen raakten in de war, werden traag of vielen volledig uit. Het vliegverkeer kwam stil te liggen. Miljoenen kantoormedewerkers konden hun werk niet doen door het uitvallen van Outlook. Velen kregen bij hun bank geen toegang meer tot hun eigen geld.
Cyberaanval
Wat de situatie verergerde, was de context waarin dit alles plaatsvond. Begin november doken er berichten op dat ten minste 33 landen hun burgers hadden opgeroepen om voorraden aan te leggen van voedsel, water en andere essentiële zaken. Hoewel daar verschillende redenen voor werden gegeven, was er één die bij iedereen vooropstond: een cyberaanval. Rond de tijd dat deze waarschuwingen werden verspreid, schakelden online aanvallers in diverse Europese landen de koel- en vriesinstallaties van supermarkten uit. Mensen legden de puzzelstukjes bij elkaar en concludeerden al snel dat wat er bij Microsoft en de andere partijen gebeurde, wel die voorspelde ‘cyber-nachtmerrie’ moest zijn.
Een cyber-stormloop
Maar was dat ook echt zo? Omri Segev Moyal heeft een korte maar uitstekende analyse geschreven over het sneeuwbaleffect dat tot deze tijdelijke paniek leidde; het is zeker de moeite waard om die te lezen. In feite raakten veel technologiebedrijven, financiële instellingen en overheidsinstanties verontrust toen ze zagen dat er cyberaanvallen plaatsvonden – zoals die waarbij koelsystemen werden getroffen. Een snelle blik op hun eigen systemen maakte duidelijk dat ze slecht voorbereid waren op een grote cyberaanval. Bovendien speelde in hun achterhoofd de vrees voor een mogelijk toekomstig probleem met ‘op hol geslagen’ kunstmatige intelligentie (AI), waarbij computers autonoom zouden kunnen gaan handelen. Dit leidde tot een paniekerige modernisering van hun verouderde technologische systemen. Zoals Moyal het verwoordde: “Het was geen cyberaanval, maar een ‘cyber-stormloop’.” We hebben allemaal de resultaten gezien. Laten we hopen dat het probleem inmiddels is opgelost – althans voorlopig.
Ontmoeting van de ‘Grote Drie’
Een Russische leider, een Chinese leider en een Amerikaanse leider komen samen voor een topontmoeting. Het klinkt als het begin van een flauwe grap, maar precies dat gebeurde gisteren in Shenzhen, China. Vandaag komen ze een uur lang bijeen voor een overleg dat grotendeels ceremonieel van aard is, waarna ze allen weer huiswaarts keren. Hoewel dit misschien zinloos lijkt, is dat allerminst het geval; aan de bijeenkomst van dit trio staatshoofden is maandenlang gewerkt. Wat vandaag plaatsvindt, zou wel eens de formele bekrachtiging kunnen zijn van besluiten die al eerder zijn genomen. Het is een uiterst interessante ontmoeting, aangezien elk van de leiders met grote, eigen problemen kampt.
De problemen van Vladimir Poetin
De oorlog met Oekraïne verloopt rampzalig. Rusland incasseert dagelijks meer dan 2.000 verliezen (doden en gewonden). De Russische oorlogsvoering is altijd al gebaseerd geweest op een uitputtingsstrategie, maar dit aantal is extreem. Bovendien is 55% van de Russische raffinaderijen uitgeschakeld, wat een zware wissel trekt op de economie. Daarnaast vernietigde Oekraïne afgelopen dinsdag een deel van de Krimbrug over de Straat van Kertsj. Door deze uiterst nauwkeurige aanval is autoverkeer over de brug onmogelijk geworden, terwijl het puin bovendien de doorvaart onder de brug blokkeert. In het Kremlin wordt inmiddels gesproken over nucleaire opties. Hopelijk kan deze top die discussies een halt toeroepen.
De problemen van Xi Jinping
Niet elk plan dat er op papier goed uitziet, pakt in de praktijk ook zo uit. Toen Deng Xiaoping en zijn medestanders brainstormden over manieren om de exponentiële bevolkingsgroei af te remmen, opperde iemand: “Laten we bepalen dat elk gezin nog maar één kind mag krijgen.” De anderen vonden dit een logisch idee, en in 1980 werd het landelijk beleid. Wat ze echter over het hoofd zagen, was dat China een patriarchale samenleving is. Hoewel er een sociaal zekerheidsstelsel bestaat, zijn oudere Chinezen voor hun levensonderhoud in grote mate afhankelijk van de volgende generatie.
Die laatste twee zinnen verklaren waarom dit plan is uitgelopen op een gevaarlijke mislukking voor het land. In een patriarchale samenleving worden zonen veel meer gewaardeerd dan dochters, zeker op het platteland. Volgens demografisch onderzoek zijn naar schatting 20 miljoen meisjes geaborteerd, enkel en alleen omdat ze een meisje waren. Het tweede vraagstuk hangt nauw samen met die tragische statistiek. Het feit dat er in de bevolking een overschot aan zonen is ontstaan, heeft geleid tot een onevenwichtige verhouding tussen mannen en vrouwen: bij volwassenen zijn er ongeveer 108 mannen op elke 100 vrouwen, en bij jongvolwassenen loopt dit op tot 117 mannen op elke 100 vrouwen. Dat lijkt misschien geen enorm verschil, totdat je het doortrekt naar een bevolking van 1,4 miljard mensen. Er zijn veel te weinig vrouwen, wat betekent dat er veel te weinig kinderen worden geboren, en dat er bijgevolg veel te weinig geld beschikbaar is om een sociaal zekerheidsstelsel te ondersteunen dat bezwijkt onder een vergrijzende bevolking. Volgens schattingen zal het stelsel tegen 2035 failliet zijn. China bevindt zich in een crisis.
Maar vertel dat vooral niet aan president Xi. Zijn aandacht is gericht op Taiwan. Nu Trump binnenkort een ‘lame duck’-president (een president aan het einde van zijn ambtstermijn met nog maar weinig politieke invloed) zal zijn en Poetin verwikkeld is in de strijd in Oekraïne, ziet Xi dit wellicht als de beste kans die hij ooit heeft gehad om het eiland eindelijk weer met het vasteland te herenigen. Dit is een onderwerp dat waarschijnlijk ook tijdens de topbesprekingen aan bod zal komen.
De problemen van Donald Trump
Laten we de discussie over hoe de Amerikaanse verkiezingsuitslag tot stand is gekomen even achter ons laten. Wat er is gebeurd, was te omvangrijk om het simpelweg af te doen als fraude. Het conservatisme heeft een zware nederlaag geleden, en conservatieven hebben dat volledig aan zichzelf te wijten. Velen zijn niet komen opdagen bij de stembus, waaronder een enorm aantal evangelische christenen. En mocht het lijken alsof ik alleen maar met de beschuldigende vinger wijs: lees dan nog eens terug wat ik hierboven over mijn eigen land schreef. Zowel Amerika als Israël heeft tijdens de afgelopen verkiezingen een zware filosofische klap gekregen.
Trump ligt momenteel vanuit twee hoeken onder vuur. De eerste is politiek van aard. Zoals ik hierboven al noemde, zal hij binnenkort een ‘lame duck’-president zijn. Het zal interessant zijn om te zien hoe zich dat ontwikkelt; hij lijkt namelijk niet iemand die zich zomaar buitenspel laat zetten. Maar links heeft alle politieke troeven in handen – met uitzondering van de uitvoerende macht – en beschikt over zowel de macht als de felheid om van de resterende twee jaar van zijn ambtstermijn een nachtmerrie vol dagvaardingen en afzettingsprocedures te maken.
De tweede vorm van druk waaraan hij wordt blootgesteld, is echter nog veel zorgwekkender. Er zijn concrete dreigementen geuit tegen de president en leden van zijn kabinet door Iran en zijn handlangers. Het gevaar voor een droneaanval is groot; diverse kabinetsleden verblijven daarom tijdelijk op militaire bases. We bevinden ons in een gevaarlijke periode en het is in feite wachten tot de vele terroristische cellen die zich in Amerika bevinden, een aanval proberen uit te voeren. De president en zijn kabinet hebben onze gebeden hard nodig.
Gaza
De strijd in Gaza gaat door. Ziekenhuizen zouden veilig moeten zijn; daar zijn we het allemaal over eens. De internationale media wijzen echter met een beschuldigende vinger naar Israël en zeggen: “Jullie barbaren vallen ziekenhuizen aan.” Ons antwoord daarop is dat wij leiders van Hamas aanvallen op de plekken waar zij verblijven. Als zij ziekenhuizen als uitvalsbasis gebruiken, dan is dat hun eigen keuze. Wat de media bovendien niet vertellen, is hoe uiterst nauwkeurig – bijna chirurgisch – de IDF (het Israëlische leger) te werk gaat bij haar aanvallen. Bij een recente raketaanval op een ziekenhuis kwam het projectiel via een raam terecht in een kamer waar vier Hamas-strijders bijeenkwamen; alleen zij kwamen daarbij om het leven. Ik durf te stellen dat u bij zowel Rusland als Oekraïne niet zo’n grote toewijding zult aantreffen om onschuldigen te sparen.
Op dit moment breidt de IDF haar operaties uit voorbij de ‘Gele Lijn’, naar nieuwe gebieden in Centraal-Gaza. Het is de eerste keer sinds het staakt-het-vuren van oktober 2025 dat zij in die regio oprukken. Mijn gebed is dat zij de klus nu eindelijk afmaken, zowel in Gaza als in Iran. Ik denk dat, als Israël en de VS dit eerder hadden gedaan, de verkiezingen die zojuist hebben plaatsgevonden er heel anders uit zouden hebben gezien.
Diepe dankbaarheid
Nu het einde van het jaar nadert, wil ik u nogmaals hartelijk danken voor uw gebeden en uw steun aan Behold Israel. Soms sta ik versteld van het bereik dat God ons heeft geschonken en het aantal mensen aan wie wij Zijn Woord mogen onderwijzen. Dit zou niet mogelijk zijn geweest zonder uw voortdurende gebeden voor ons bij de Heer en uw financiële bijdragen. Onze diepste dank gaat naar u uit. Dank u wel.
In de verwachting van Zijn komst,
Amir Tsarfati
Amir Tsarfati is een geboren Israëli en voormalig majoor in het Israëlisch leger (IDF). Hij is de oprichter en directeur van Behold Israel. Dit is een non-profitorganisatie die Bijbels onderwijs geeft door middel van rondleidingen, conferenties en social media, en vanuit een Bijbels en profetisch gezichtspunt nieuws en informatie over Israël biedt.
Lees meer op de website van Amir Tsarfati: beholdisrael.org
Deze nieuwsbrief is vertaald door de redactie van ChristelijkNieuws vanuit de mail van Amir van donderdag 19 november 2026. Foto: © Henk-Jan Oudenampsen
Meer berichten van Amir Tsarfati zijn te vinden op:
YouTube: www.youtube.com
Telegram: t.me/beholdisraelchannel
Facebook: facebook.com/beholdisrael
Instagram: instagram.com/amir.tsarfati
X / Twitter: x.com/beholdisrael
Nederlandse boeken van Amir: Het Zoeklicht

