Column – Met onze dagelijkse bijbellezingen zijn mijn vrouw en ik aanbeland in Ezechiël 33. En daar lazen we iets waar ik de aandacht op willen vestigen.
Gewoonte
Eerst maar even uitleggen wat ik met de koptekst bedoel. De laatste maanden van haar leven verbleef mijn moeder in een verzorgingshuis. Het was de gewoonte dat de bewoonsters die een kamer hadden aan dezelfde gang als de kamer van mijn moeder ’s avonds nog een poosje met elkaar de tijd doorbrachten in een nisje van deze gang. Daar stond een tafeltje met wat stoelen. Gezellig bij elkaar en wellicht nog wat nieuwtjes uitwisselen. Een van de dames had de gewoonte om op zondagavond, nadat zij naar de kerkdienst had geluisterd via de kerkradio, de volgende woorden uit te spreken als zij haar medebewoonsters ontmoette in het nisje: “Wat een woord! Wat een woord!” Daarmee bedoelde zij de preek van de dominee waarnaar zij had geluisterd. Elke zondagavond dezelfde woorden van haar. Wat haar zo had aangesproken werd er niet bij verteld. Het kan zijn dat zij inderdaad geraakt was door de woorden van de dominee. Het kan ook zijn dat het tot een bepaald ‘godsdienstig ritueel’ hoorden.
Luisteraars
Met dit in het achterhoofd maak ik een overstapje naar Ezechiël 33:30-32. Daar treffen we een grote groep mensen aan die luisteren naar de woorden van de profeet Ezechiël. Ze zijn daarvan onder de indruk en gebruiken hartverwarmende woorden om uit te drukken hoe mooi ze het hebben gevonden. Maar van bekering en/of verandering van levenswandel is geen sprake. Luister maar naar de volgende woorden die we in het bedoelde bijbelgedeelte lezen: “Mensenkind, uw volksgenoten praten over u in de schaduw van de muren of bij de ingang van hun huizen en ze zeggen tegen elkaar: “kom, laten we eens gaan luisteren naar wat de Heer nu weer te zeggen heeft.” Ze stromen naar u toe als bij een volksoploop en zetten zich in grote aantallen voor u neer. Ze luisteren naar uw woorden, maar handelen er niet naar; ze zeggen dat ze hunkeren naar het woord van God, maar met hun hart zijn ze bij hun zaken. U bent voor hen als een zanger die over de liefde zingt met een mooie stem en fraai snarenspel; ze luisteren graag naar uw woorden, maar handelen er niet naar.”(Willibrordvertaling).
Wel hoorders, geen daders
Zou dit ons ook kunnen overkomen? Enthousiast zijn over een preek die we hebben gehoord, maar die zijn uitwerking mist in ons leven? Bij voorbeeld geen bekering en/of geen noodzakelijke verandering van levenswandel? Voor mij is het een vraag die tot nadenken stemt. Wat doe jij hiermee?
Auteur en foto: Willem van Leiden
