Column – Deze column is geadresseerd aan de (groot-)ouders van gelovige (klein-)kinderen en is gebaseerd op het bidden van Job. Anderen mogen meelezen.
Beste ouders en grootouders,
Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik kan soms zo mijn twijfels hebben over hedendaagse gebruiken. Soms lijkt het er op dat het gewoon is dat je uitgaat, dat je gaat ‘stappen’ op een tijdstip waarop andere mensen gewoon zijn naar bed te gaan. En als je dan hoort hoe laat men dan ’s morgens weer thuis komt dan kan ik het even niet meer volgen. Ongetwijfeld zal dat ook iets te maken hebben met mijn leeftijd (ik hoop dit jaar 80 jaar te worden). Maar volgens mij is het niet alleen mijn leeftijd die mij parten speelt. Ik heb de indruk dat de noodzaak/wenselijkheid van het onderscheid maken tussen de levenswandel van gelovigen en die van ongelovigen (soms) wat is vervaagd.
En nu het overstapje naar Job. De zonen en dochters van Job waren gewoon op gezette tijden een feest te vieren. Zij nodigden elkaar daar dan voor uit. We lezen van Job niet dat hij hen hierover vermanend toesprak. Wel deed hij het volgende na elk feest. “Het gebeurde dan, als de dagen van de maaltijden voorbij waren, dat Job hen bij zich riep en hen heiligde. Hij stond ‘s morgens vroeg op en bracht brandoffers, voor ieder van hen één, want Job zei: Misschien hebben mijn kinderen gezondigd en God in hun hart vaarwel gezegd. Zo deed Job alle dagen.” (Job 1:5).
Beste (groot-)ouders, zullen we aan Job een voorbeeld nemen en voor onze kinderen en kleinkinderen blijven bidden, opdat zij de wereld niet zullen liefkrijgen en (daardoor) misschien God vaarwel zeggen?
Ik sluit deze brief af met een klein citaat uit een bekend lied van Geeske Wiersma:
Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen.
Graveer Gij ze daarin met onuitwisbaar schrift.
Dat niets of niemand ze meer ooit daaruit kan branden,
ook niet als satan ze straks als de tarwe zift.
Met hartelijke broedergroet,
Willem van Leiden
(vader en opa)
