Het was in het vroege voorjaar toen de foto boven deze column werd genomen. Hoewel het de rest van het jaar vrij vredig toegaat onder de watervogels, is dat in het vroege voorjaar heel anders! Er wordt geruzied tot de veren in de lucht vliegen, er wordt met de vleugels geslagen, sommige vogels gebruiken zelfs hun poten in de strijd, en dat alles met maar één doel: namelijk de soortgenoot verjagen die nu te dichtbij komt! Ga weg, dit is MIJN territorium – dat is het motto.
We zouden nu onze schouders kunnen ophalen en denken: zo is de natuur nu eenmaal, dat is instinct, wat heeft dat met ons mensen te maken? Maar laten we eerlijk zijn: hoe vaak komt het ook bij ons voor dat wij zelf iemand uit onze directe omgeving wegjagen, omdat hij of zij te dichtbij komt – het hoeft niet meteen met handgemeen te zijn, een paar scherpe woorden of zelfs alleen maar een boze blik en duidelijk zichtbare afwijzing werken ook al heel goed…
Verdraag elkaar
Ach – zoiets doet u niet? Maar is er werkelijk niemand wiens aanwezigheid u nauwelijks of helemaal niet kunt verdragen? Is elke mens voor u echt even dierbaar en evenveel waard?
Paulus schrijft in de brief aan de Kolossenzen, in hoofdstuk 3, vers 13: “Verdraag elkaar en vergeef de een de ander, als iemand tegen iemand anders een klacht heeft; zoals ook Christus u vergeven heeft, zo moet ook u doen!”
Als dit ‘op elkaar afgaan’ (een nette omschrijving voor ‘ruzie maken’) bij ons mensen inderdaad niet zou bestaan, waarom zou Gods Geest dan juist deze woorden aan Paulus hebben ingegeven?
Laten we onszelf niets wijsmaken: ieder van ons heeft zijn favoriete mensen, die zich tegenover ons bijna grenzeloos veel kunnen permitteren, en er zijn ook de anderen, die zich niets mogen permitteren, anders is het ineens gedaan met ons goede humeur.
Geïrriteerd
Ik schaamde me toen ik me realiseerde dat ik tegenover sommige van onze pleegkinderen aanzienlijk strenger en pietluttiger reageerde dan tegenover mijn kleinkinderen. Ik raakte dan vreselijk geïrriteerd door allerlei kleinigheden bij onze ‘bijzondere’ kinderen, terwijl diezelfde kleinigheden bij onze kleinkinderen me helemaal niet zo erg irriteerden.
Gemeente
Of in de gemeente – wat kost ons daar vaak niet ontzettend veel moeite: De muziek is te luid, de instrumenten te opdringerig omdat ze het gezang van de gemeente overstemmen, de buurman die weer eens te luid en daarbij zo vals zingt. Kinderen die gewoon niet stil kunnen zitten en misschien zelfs (veel) te luid zijn naar onze smaak… en dan citeert iemand ook nog eens uit Kolossenzen 3: “Verdraag elkaar en vergeef de een de ander, als iemand tegen iemand anders een klacht heeft; …”
Dingen die me dwarszitten
Helaas is dit onderwerp mij niet vreemd; er zijn zeker dingen, vooral binnen de gemeente, die me dwarszitten: er is iemand uit het muziekteam die, als hij achter de drums zit, soms mijn concentratie verstoort, omdat ik het dreunende ritme van het lied veel te luid vind en bovendien absoluut ‘uit de maat’. Vanwege ruimtegebrek moeten we ons pand herbouwd worden en als ik enerzijds de eisen van de gemeenteleden zie en anderzijds de geraamde bouwkosten, dan vrees ik echt dat er conflicten kunnen ontstaan!
In de praktijk
Verdraag elkaar en vergeef elkaar – dat klinkt zo ongelooflijk makkelijk, maar in de praktijk is het toch zo ongelooflijk moeilijk! Want de ander is immers (officieel) altijd schuldig, ik zeker niet. Ik ben eigenlijk heel tolerant, maar op dit moment lukt het me gewoon niet – want die ander werkt me nu zo ontzettend op de zenuwen. En i heb toch een onverslaanbaar goed idee en die vent heeft er steeds weer iets op aan te merken! Ik geef toe, dit is een volledig verzonnen scène – maar is ze daarom ook volkomen onrealistisch? Daar ben ik niet zo zeker van.
Vergeven
En dan eindigt het vers ook nog eens met die halve zin: „Zoals de Heer jullie heeft vergeven, zo moeten ook jullie vergeven!“ Christus heeft mij vergeven, niet omdat ik beter zou zijn dan de ander, maar omdat ik Zijn vergeving hard nodig had. Ik ben namelijk helemaal niet zo geweldig als ik altijd van mezelf denk, maar als ik heel eerlijk ben, ben ik vaak een behoorlijke lastpak! Precies het tegenovergestelde van ontspannen en cool! Toch heeft Christus mij liefgehad, gewild en mij daarom vergeven – en al die anderen (christenen!) die mij zoveel moeite bezorgen dat ik ze het liefst de woestijn in zou sturen, heeft Hij eveneens liefgehad, gewild en hen daarom vergeven! En ook degenen die nog geen christenen zijn, zijn ondanks al hun persoonlijke eigenaardigheden door Christus geliefd en gewild. En als ze Hem om vergeving vragen voor hun persoonlijke schuld en zonde, zullen ze Zijn volledige vergeving ontvangen!
Onmogelijk?
Maar: omdat Christus ons alle schuld heeft vergeven en er daarom ook nooit meer aan zal denken, verwacht Hij dat wij degenen die ons irriteren en op de zenuwen werken, ons onrecht aandoen of zelfs schade toebrengen, dat wij deze mensen ook uit de grond van ons hart vergeven! Onmogelijk? Dat klopt, voor ons mensen is dat uit eigen kracht absoluut onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk (Matteüs 19:26)! Probeer het toch maar eens, ik weet dat het werkt!
Lars Krüger
Lars woont met zijn vrouw in Duitsland en is een groot liefhebber van de natuur. Hij is actief in de plaatselijke christengemeente. Regelmatig is hij met zijn fotocamera te vinden in natuurgebieden. Voor deze site schrijft hij over zijn belevenissen en trekt hij mooie parallellen met teksten uit de Bijbel. Vertaling: redactie christelijknieuws.nl.
