Plotseling was hij er! Ik was met iets anders bezig, ik geloof dat het een klein vogeltje vlak voor me was. Maar toen ik omhoog keek, zag ik hem, de zwarte ooievaar! Ik had hem niet zien aankomen en probeerde hem daarom snel te fotograferen, maar hij keek de andere kant op. Plotseling draaide hij zich naar mij toe, spreidde zijn vleugels en vloog snel weg! Het was een vlucht voor een paar witte ooievaars die haastig aanvlogen om de indringer uit hun territorium te verjagen. De zwarte ooievaar maakte, nog steeds achtervolgd door de twee andere ooievaars, nog een rondje boven het terrein, voordat hij uit mijn zicht in westelijke richting verdween.
Waar hij vandaan kwam, weet ik niet! Gezien zijn favoriete leefgebied hoort de zwarte ooievaar eigenlijk niet in onze streek thuis; waarheen hij vloog en of hij zich nog eens bij ons zal laten zien – ik weet het niet. Eigenlijk niets dramatisch, maar iets heel alledaags: we zien dieren in de vrije natuur en weten niet hoe hun weg verdergaat. We komen steeds weer mensen tegen, leren elkaar kennen en waarderen elkaar, maar soms scheiden onze wegen zich weer en raken we elkaar uit het oog!
In Spreuken 5, vers 21, staat in dit verband een opmerkelijke zin: ‘Want de wegen van een man zijn vóór de ogen van de HEERE, Hij weegt al zijn sporen.’
God ziet ons
Deze zin toont ons de grootsheid en almacht van onze Schepper! Hij ziet ieder van ons mensen vanaf de geboorte tot aan onze dood – Hij ziet ons leven van het begin tot het einde, en dat al vóór onze geboorte; Hij ziet hoe onze weg verloopt, of die nu rechtlijnig is of met meer of minder wendingen. De schrijver van de Brief aan de Hebreeën verwoordt het in hoofdstuk 4, vers 13 als volgt: ‘En er is geen schepsel onzichtbaar voor Hem, maar alles ligt naakt en ontbloot voor de ogen van Hem aan Wie wij rekenschap hebben af te leggen.’
Wonderlijk
Voor ons mensen is dat, zoals bekend, onmogelijk; we kunnen, als het al lukt, hooguit tot aan de volgende straathoek kijken, niet verder! We zijn totaal beperkt in onze mogelijkheden – Salomo verwoordt het in zijn Spreuken, hoofdstuk 30, verzen 18 en 19, als volgt: ‘Deze drie dingen zijn voor mij te wonderlijk, ja, vier zijn er die ik niet kan vatten: de weg van de arend in de lucht, de weg van een slang op een rots, de weg van een schip in het hart van de zee, en de weg van een man bij een meisje.’
Treffender kan men het niet uitdrukken. Als we een vliegende vogel observeren, kijken we hem na. Totdat hij uit ons zicht verdwijnt – waarheen hij vliegt en wanneer hij landt, zullen we meestal niet te weten komen; ook een slang die over een rots kruipt, merken we alleen met een beetje geluk op, als we haar zien, want ze laat geen sporen achter. Ook een schip op zee laat geen spoor achter en wie geen verstand heeft van navigatie, zal niet weten hoe hij veilig op zijn bestemming moet komen! En hoe een man zijn vrouw leert kennen, is meestal behoorlijk spannend en in het begin nogal geheimzinnig, maar altijd uniek!
Navigatie
Met onze moderne technologie kunnen we inmiddels weliswaar al heel wat bereiken: we kunnen de route van een vogel prima volgen als hij door wetenschappers is uitgerust met een zender, en dankzij moderne satellietnavigatie kun je ook de route van een schip over zee volgen. Maar de weg van een slang zal ons altijd verborgen blijven, net zoals het begin van een liefdesrelatie tussen man en vrouw!
En sommige levenswegen van mensen met wie we intensief tijd hebben doorgebracht, kunnen en zullen we helaas ook uit het oog verliezen!
Uit het oog verloren
Ik denk bijvoorbeeld aan mijn eerste „beste vriend“! Ook al zagen we elkaar „alleen“ op de zondagsschool, toch waren we destijds echte vrienden; hij bekeerde zich trouwens een dag vóór mij – dat wil zeggen: hij koos voor een leven onder Gods leiding. Maar helaas zijn we elkaar uit het oog verloren, omdat hij op een gegeven moment niet meer naar de gemeente en de zondagsschool kwam; later hadden we als tieners nog even kort contact, maar daarna ben ik zijn spoor kwijtgeraakt. Later hoorde ik nog dat hij tegenwoordig als arts in Noorwegen of Zweden woont.
Pleegzoon
Of een van onze pleegkinderen! Hij woonde 13 maanden bij ons; het was soms erg uitdagend om met hem samen te leven. Maar hij zoog bijbelverhalen op als een spons, zong graag de christelijke kinderliedjes en na verloop van tijd zijn we van hem gaan houden. Later is hij verhuisd naar wat wij een ‘woongroep’ noemen en ook daar hebben we hem af en toe bezocht en gemerkt dat er nog steeds een innerlijke band was. Maar toen kwam er een nieuwe voogd voor hem en die verbood ons het contact!
God ziet ons
Slechts twee voorbeelden van hoe we de weg van onze dierbaren uit het oog kunnen verliezen – maar onze grote God houdt ze in het oog: elke dag, elk moment! Gods blik op ons is nu, in de tijd van genade, vol liefde en vol belangstelling, want de weg die Zijn schepselen inslaan, is Hem niet onbelangrijk! Wie nog geen vrede met Hem heeft gesloten, die spreekt Hij steeds weer aan en nodigt Hij uit! Hij ziet ook ons einde, ziet al onze wegen, onze beslissingen, onze fouten, en toch laat Hij ons de vrijheid om te kiezen, Hij dringt Zijn weg niet aan ons op. Hij laat ons de vrijheid om voor of tegen Hem te kiezen – en beide wegen hebben eeuwige gevolgen! Welke weg je ook inslaat – God ziet en aanvaardt die.
Lars Krüger
Lars woont met zijn vrouw in Duitsland en is een groot liefhebber van de natuur. Hij is actief in de plaatselijke christengemeente. Regelmatig is hij met zijn fotocamera te vinden in natuurgebieden. Voor deze site schrijft hij over zijn belevenissen en trekt hij mooie parallellen met teksten uit de Bijbel. Vertaling: redactie christelijknieuws.nl.
