Een voorganger in Australië ging naar een klein kerkje in het binnenland, om daar een dienst te houden. Het was al donker toen hij daar aankwam. Het zaaltje was onverlicht. Verbaasd vroeg zich af hoe hij de dienst kon houden. Hij bleef staan voor de kapel en wachtte af.
Het licht van de zon is één van de mooiste natuurverschijnselen. Maar als wij de luiken of blinden van ons huis gesloten houden, dan komt dat licht niet ons huis binnen. Pas wanneer wij de luiken open zetten, dan komt het heerlijke licht van de zon in onze kamer. Die luiken open zetten, dat moet u zelf doen. Dat doet de zon niet.
Een bekende atheïst had in een dorp een samenkomst belegd om zijn denkbeelden te verkondigen. Aan het eind van zijn toespraak nodigde hij de aanwezigen uit tot een debat. Eerst leek het erop dat niemand die uitdaging wilde aannemen.
Een voorganger sprak in zijn preek over zonde. Dit deed hij heel duidelijk. Hij noemde de dingen die tegen de wil van God ingaan, zonde.
Bidden voor een bepaald iets is goed en nodig. Maar alleen bidden is vaak niet voldoende. Wij hebben ook de verantwoordelijkheid om te doen wat we kunnen doen. Als wij gedaan hebben wat wij kunnen en moeten doen, dan kunnen we het verder rustig aan God overlaten, hoe het zal aflopen.
Een zakenman kwam eens een neger tegen, die al neuriënd door de sneeuw liep. Hij sprak hem aan en hoorde dat hij heel arm was. De zakenman vroeg aan de zwarte man: ‘Als je rijk was, zou je dan nog gelukkiger zijn’? Het antwoord van de man was: ‘Nee, baas, dat geloof ik niet, want alle rijke mensen voor wie ik werk, lachen nooit’.
Een bed, maar geen slaap.
Versiering, maar geen schoonheid.
Een huis, maar geen thuis.
Geneesmiddelen, maar geen gezondheid.
Plezier, maar geen geluk.
Etenswaren, maar geen eetlust.
Luxe artikelen, maar geen cultuur.
Boeken, maar geen intelligentie.
Een kruis, maar geen Heiland.
Nathan Rothschild zocht met alle macht naar rijkdom en hij had succes. Op jonge leeftijd zei hij: ‘Geld maken is het enige doel in mijn leven en dat is voor mij het enige middel om gelukkig te zijn’. Jaren later had hij een enorm bezit verworven en hij kon zich alles permitteren wat een mens zich maar kan wensen.
Mijn vader had een heel schrandere hond, die hij allerlei kunstjes geleerd had. Eén daarvan heb ik nog altijd onthouden. Hij legde wel eens een klontje suiker op de grond neer, vlak voor de hond en zei alleen maar: ‘Nee’. De hond begreep dat hij er niet aan mocht komen. E
Een kleine jongen had de gewoonte om naar de werkkamer van zijn vader te gaan om hulp en raad. Was zijn speelgoed stuk, was zijn potlood stomp, had hij een schrift nodig of wilde hij een prentenboek bekijken, altijd klopte hij aan bij dezelfde deur.