Het verhaal van Eugenie: Mijn naam is Eugenie en ik ben 67 jaar. Op zondag 9 november 1958 ben ik geboren als oudste in een gezin van zes kinderen, in een katholiek nest. Vader draaide de klompenfabriek, moeder deed de winkel, het huishouden en de zorg voor haar inwonende schoonouders, van wie schoonmoeder flink dementeerde.
Een druk bestaan met ups en downs. Zo gebeurde het dat mijn nieuwe kleine zusje, hun derde kindje Lucienne, plotseling overleed na ruim vier maanden. Een groot verlies. Niet veel later overleed ook opa, de vader van mijn moeder, precies op mijn vierde verjaardag. Deze periode is een hele zware tijd geweest voor mijn ouders. Ondanks deze verliezen heb ik mijn jeugd toch als onbezorgd ervaren.
Elke zondag gingen wij trouw naar de kerk en daar had ik een voorkeur voor de Latijnse mis. Ik vond de muziek en de gezangen heel bijzonder en sereen. De preken vond ik ronduit saai; ik begreep er weinig van. Maar dat God bestaat, was een gegeven dat ik gewoon aannam. De verhalen uit de Bijbel waren gewoon mooie verhalen. Ik dacht er verder niet over na.
Goedgelovig
Mijn ouders, vooral mijn vader, maakten zich zorgen om mijn naïeve karakter: zo goedgelovig. Zelf beleefde ik de wereld om mij heen heel blanco en nam ik van alles wat er gebeurde aan als waar. Ik dacht er niet echt over na.
In mijn jeugd hoorde ik af en toe dat ik een reiger op stelten was met een heksenkin. Dan was ik verbaasd dat ze mij zo zagen, want “ik” keek toch door mijn ogen naar buiten? Ik ben toch mijn lichaam niet? Ik zit in mijn lichaam.
Verlegen
Toen ik naar de middelbare school ging, had ik geleerd dat ik niet zo mooi was. Dat maakte dat ik toen heel verlegen en onzeker ben geworden: vooral niet opvallen! En zo onopvallend was ook mijn middelbareschooltijd.
Desondanks kreeg ik een vriend: heel rustig en bescheiden, maar met brede schouders en smalle heupen. Bij hem voelde ik mij veilig! O ja, en ik ging nog steeds naar de kerk, al vond ik dat niet altijd meer leuk. Steeds maar hetzelfde, vond ik. Nog steeds ervoer ik God niet; het was meer vanuit een katholieke gewoonte.
Kerk
Mijn vriend en ik trouwden en kregen vier mooie, gezonde jongens die, volgens katholiek gebruik, allemaal gedoopt zijn. De kerkgang met vier jongens ervoer ik als onmogelijk. Houd ze maar eens ruim een uur rustig! Ik besloot voorlopig niet meer te gaan.
Het was een druk bestaan. In de muziek, een fanfare, vond ik mijn ontspanning en geleidelijk aan zat ik in allerlei commissies en zelfs even in het bestuur. Muziek was mijn passie geworden. Later werd het ook een vlucht in de lastige periode van mijn huwelijk.
Is this all there is?
Rond mijn veertigste vroeg ik mij af: is this all there is? Wat is de zin van het leven eigenlijk? En ik ging op zoek. Zo deed ik een cursus voetreflexologie en Holistic Pulsing. Hoe werkt “het systeem leven”, wilde ik weten. Wat voor mij steeds naar voren kwam, was dat toeval niet bestaat. Mijn werk heb ik er nooit van gemaakt. Integendeel, ik bleef heel aards werken in allerlei soorten winkels, deed af en toe wat schoonmaakwerk en gaf muziekles aan jonge kinderen om wat centjes bij te verdienen voor het gezin.
Toch heb ik naast mijn spirituele zoektocht ook de kerken aan een onderzoek naar “het systeem leven” onderworpen. De kerk liet mij niet los. Een paar heb ik er bezocht en ik concludeerde: de vorm is anders, maar er is er maar Één om Wie het gaat en dat is God! Waarom dan al die verschillende geloofsvormen? Heeft spiritualiteit iets te maken met geloof of juist andersom? Zijn er wel of geen raakvlakken? Zoveel vragen: ik wist het niet.
Hersenbloeding
Tot ik op 20 januari 2017 een hersenbloeding kreeg. Ondanks dat ik me erg ziek voelde, voelde ik ook een enorme rust. Ik vertrouwde dat het goedkwam. Waar kwam dit vandaan? Het besef begon door te dringen dat God mij dit gaf. Het zaadje dat lang geleden was gezaaid, begon te groeien. Ik was aangeraakt door God en wilde meer weten.
Dit betekende een einde van mijn muzikale periode, want mijn hoofd kon al die geluidsprikkels niet meer aan. Veel meer nog voelde het goed om het leven nu te gaan wijden aan God. Er moest een einde komen aan het soort dubbelleven dat ik leidde bij de muziekvereniging.
Tijdens mijn herstel ben ik “Hour of Power” gaan kijken en vanuit mijn stoel nam ik de preken van Bobby Schuller in me op en overdacht ze. De woorden “I’m not what I do, I’m not what people say about me, I’m the beloved of God” voelden als zalf voor mijn ziel.
Het herstel had zijn eindvorm wel bereikt. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat het tijd werd om het passieve geloof vanuit mijn stoel om te zetten naar actief geloof.
Waar het werkelijk om gaat
Tijdens de jaarwisseling 2024/2025 nam ik me voor om Upstream te gaan bezoeken. Een kerk waar de verschillende vormen bij elkaar komen tot waar het werkelijk om gaat: God!
Tot mijn verbazing vroeg mijn jongste zus of ik mee wilde naar de cursus “Op zoek naar God”. Nou, ik dacht het wel! Toeval bestaat niet!
Tijdens een weekend in het bos met de cursisten voelde ik bij het neerleggen van een steen, die onze zonden symboliseerde, bij het kruis de diepe noodzaak om mij te laten dopen. Jezus is niet voor niets voor onze zonden aan het kruis gestorven. Hij is gestorven om ook mijn zonden te vergeven.
Intussen ben ik bezig met de vervolgcursus “Op weg met God” en vandaag is de tijd om mij te laten dopen. Hiermee laat ik mijn oude leven achter in het water om weer op te staan in een nieuw leven met God! God, het is hoog tijd!
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
