Het verhaal van Dana: Mijn naam is Dana, ik ben 25 jaar oud en ik woon in Apeldoorn. Ondanks dat mijn moeder katholiek is, ben ik niet per se gelovig opgevoed, omdat mijn vader atheïst is en vond dat ik later zelf moest kunnen kiezen. Op de basisschool hoorde ik wel over God en over verhalen uit de Bijbel. Zo had ik wekelijks godsdienst en nam onze juf mij weleens mee naar de kerk. Dat vond ik altijd enorm leuk en zo leerde ik meer over God en Jezus. Ik was altijd erg onder de indruk.
Ik weet nog dat ik als klein, verlegen meisje hoorde dat Jezus over water kon lopen en dat Mozes met behulp van God de zee in tweeën had gesplitst. Dat maakte diepe indruk op mij. Ik dacht hier als kind vaak over na. Dat God dingen kan die wij niet kunnen. Bovennatuurlijke dingen. Iemand die zo groot is, zoveel macht heeft en toch zoveel van ons houdt, ondanks dat wij Hem teleurstellen.
Op de middelbare school zakte mijn interesse in God weg. Ik had vrijwel alleen maar niet-gelovige vrienden en ik belandde in een turbulente puberteit. Een puberteit waarin ik mijn ouders geregeld teleurstelde door niet te luisteren en een puberteit waarin ik gebruikt, vernederd en mishandeld ben. Al met al heeft dit ervoor gezorgd dat ik langzaamaan harder werd, alles zei wat ik dacht en mij nergens meer iets van aantrok. Dat verlegen meisje van vroeger bestond niet meer. Ik stelde me zo op om mezelf te beschermen, in de hoop niet meer gekwetst te worden. Ik had veel mensen om me heen, maar ik liet niemand meer écht dichtbij komen.
Het was allemaal ‘prima’
Naarmate ik ouder werd was ik, met de maatstaven die ik toen hanteerde, best tevreden met hoe mijn leven er uiteindelijk uitzag: school liep goed, ik had werk, ik kon sparen én tegelijkertijd leuke dingen doen. Kortom, het was allemaal ‘prima’. Maar toch dacht ik destijds vaak bij mezelf: is dit het dan? Er moet toch een diepere zin in het leven zijn? Meer dan dat ‘prima’-gevoel waar ik nu genoegen mee neem?
Ik begon weer vaker na te denken over het geloof en ik dacht bij mezelf: hoe fijn zou het zijn om een fundament te hebben dat mij niet alleen draagt in moeilijke tijden, maar ook richting geeft aan mijn leven en mij laat beseffen wat nu echt belangrijk is?
Verlangen naar iets diepers
Toch was er, naast dat verlangen naar iets diepers, een gedachte die de overhand nam. Zodra het idee van geloof of van God in me opkwam, volgde al snel de gedachte: hoe zou ik nu nog gelovig en een kind van God kunnen worden? Na alles wat ik heb gedaan, na de verkeerde keuzes die ik heb gemaakt, voelde het alsof mijn fouten, mijn tekortkomingen en vooral mijn zonden tussen mij en God in stonden. Het leek alsof mijn verleden een te grote barrière vormde. Ik verlangde naar God, maar ik kon me niet voorstellen dat ik ooit dichtbij Hem zou kunnen komen en een relatie met Hem zou kunnen krijgen.
Ik heb deze gedachte ooit gedeeld met een gelovige vriend en die zei tegen mij: ‘Maar Dana, elke christen zondigt. Dat zit in de natuur van de mens. Echter is het zo dat Jezus Zijn leven heeft gegeven voor jou en mij en daarmee alle zondes, schuld en schaamte aan het kruis heeft geslagen. Als jij dit blijft denken, dan is Jezus’ offer voor niks geweest.’
Uiteindelijk kocht ik een Bijbel
Deze woorden drongen diep tot mij door en ik heb hier lang over nagedacht. Langzaam maar zeker begon het gevoel dat ik niet waardig genoeg was om bij God te horen te vervagen. Ik voelde me steeds nieuwsgieriger en meer aangetrokken tot Hem. Uiteindelijk kocht ik een Bijbel en begon erin te lezen. Ik merkte kort hierna al dat God begon te werken in mijn leven door middel van de Heilige Geest. Ik had namelijk een bijbaantje waarbij ik de Instagramaccounts van OnlyFans-modellen beheerde. Voorheen had ik daar geen moeite mee, maar van de één op de andere dag voelde ik een sterke afkeer en wilde ik er zo snel mogelijk mee stoppen.
Dit is de eerste keer dat ik Gods aanwezigheid mocht voelen en daardoor wist ik het: Jezus is met mij bezig en wil mij redden. Hij is daarvoor gestorven. Ik voelde me zo geliefd en tegelijk overviel me een diepe spijt over wat ik in mijn leven had gedaan.
God is liefde
Waar ieder ander mij zou hebben laten zitten, stond God daar met open armen op mij te wachten. Dat is het meest liefdevolle wat iemand ooit voor mij heeft gedaan. God is liefde. Ik merk dat Hij me verandert. Hoe meer ik me overgeef, hoe meer Hij mijn hart verzacht.
Geloof in God en in Jezus als de Zoon van God is het mooiste wat er is, maar dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Omdat het me verandert, dwingt het me soms tot harde zelfreflectie. Gelukkig leidt de Heilige Geest me in dit proces en helpt Hij me stap voor stap te groeien. Deze verandering en liefde die ik ervaar komen niet door mijn eigen kracht, maar puur door Gods genade.
De mooiste titel
Het voelt alsof ik langzamerhand weer mezelf word. En wat ik zeker weet, is dat ik een kind van God ben. En dat is de mooiste titel die mij gegeven kan worden. Zelfs als iedereen mij in de steek zou laten, weet ik: God blijft. Altijd. Dat is voor mij de kern van het geloof: genade die groter is dan mijn schuld.
Zoals Tim Keller ooit zei: ‘Als je Jezus aan het kruis ziet hangen als offer voor jou persoonlijk, moet je twee dingen diep beseffen: je bent schuldiger dan je ooit had kunnen denken én tegelijk meer geliefd dan je ooit had durven dromen.’
***
Dit interview is met vriendelijke toestemming van Upstream geplaatst. Meer getuigenissen en informatie over Upstream is te vinden via deze link: www.upstream.cafe/verhalen
Auteur: Team Upstream
Kerk De Basis: www.basis.cc
Upstraim: www.upstream.cafe
Beeld: Videostill Youtube
Cursus: www.basis.cc/opzoeknaarGod
