De Tweede Kamer debatteerde vorige week over het ultimatum van de vakbeweging inzake de bezuinigingen op de sociale zekerheid. Lees hieronder de bijdrage van SGP-Kamerlid André Flach.
Wie eenmaal in een houdgreep ligt, komt daar niet zomaar uit. Dat geldt tegenwoordig niet alleen voor de worstelmat, maar ook voor de Haagse politiek. Kabinet en sociale partners zijn verwikkeld geraakt in een politieke krachtmeting, waarbij de vakbonden het kabinet stevig in de greep houden en, in hun kielzog, linkse partijen de druk verder opvoeren. Wanneer de aangekondigde stakingen doorgaan, dreigt die houdgreep zich uit te breiden van Den Haag naar de rest van Nederland.
Weeffout
Als we de beelden van deze worstelwedstrijd terugspoelen, zien we gek genoeg dat dit kabinet niet alleen de partij is die op de mat ligt, maar dat het zichzélf ook nog eens in deze onfortuinlijke positie heeft gemanoeuvreerd. Alle goede inspanningen van deze ministers ten spijt, vooralsnog zitten kabinet en polder niet met elkaar aan tafel, terwijl de ambities torenhoog waren. De coalitie wilde stevige hervormingen in zorg en sociale zekerheid doorvoeren maar maakte zich vervolgens afhankelijk van sociale partners door overeenstemming met hen als belangrijke voorwaarde te stellen. Door de vakbonden zo in positie te brengen, kregen zij ook de mogelijkheid aangereikt om plannen te blokkeren. De belofte was dat Nederland van het slot zou gaan. Nu dreigt het zelf vast te lopen in de constructie die het heeft opgetuigd. Hoe denkt het kabinet zich hieraan te ontworstelen?
Politieke primaat
Nu de vakbonden en werkgevers met elkaar in overleg gaan, richt minister Vijlbrief zijn blik niet langer alleen op de polder maar kijkt hij ook naar de politiek. Het is positief dat hij nu bij de Kamer komt ophalen welke ideeën er leven over de uitdagingen rond sociale zekerheid. Uiteindelijk ligt het primaat niet in de polder, maar in het parlement. Hoe ziet het vervolgtraject er nu uit, en hoe zorgt het kabinet ervoor dat de politiek altijd de ruimte houdt een eigen afweging te maken? Bij eerdere akkoorden met sociale partners werd het akkoord van de polder als doorslaggevend argument aangevoerd. Zo wordt tegenwoordig het pensioenakkoord uit 2019 veel aangehaald: “er ligt een pensioenakkoord en daar mag niets aan veranderen”. De politiek wordt dan in feite met handen gebonden, zelfs tot jaren na dato. Bij de SGP staat het denken niet stil na een sociaal akkoord, en dat zou ook voor andere partijen een verstandige houding zijn. De Kamer is immers geen stempelmachine, maar medewetgever.
Sociale zekerheid
De SGP heeft eerder al gezegd dat de bezuinigingsplannen te diep ingrijpen in de levens van kwetsbare mensen. Daarom hebben wij de AOW-plannen afgekeurd en teruggestuurd, en wordt iedere bezuiniging op zorg en sociale zekerheid inmiddels onderworpen worden aan de zogeheten Stoffer-toets. Die toets komt erop neer dat voordat we het überhaupt over bezuinigingen kunnen hebben, eerst de gevolgen voor kwetsbare groepen in kaart moeten worden gebracht. Geen kille klappen voor huishoudens met een kleine portemonnee, wat ons betreft. Ook is een SGP-motie aangenomen die het kabinet opdraagt te kijken naar alternatieven voor verlaging van het maximumdagloon. Tegelijk zitten er al een half miljoen mensen in de WIA, is de beoordeling door UWV vastgelopen en per jaar komen er nog eens 70.000 mensen bij. De SGP vindt het niet sociaal om toe te kijken hoe al deze mensen in een uitzichtloze uitkering terechtkomen en onvoldoende worden geholpen om weer mee te doen in de maatschappij.
Ons sociale stelsel mag niet asociaal uitpakken. Wat de SGP wil?
- een veel kortere loondoorbetalingsplicht voor werkgevers;
- positief gezinsbeleid;
- een einde aan de fiscale benadeling van uitkeringsgerechtigden en eenverdieners;
- investeren in zware beroepen en duurzame inzetbaarheid.
en, om niet meer te noemen:
- versterking van onze economie door minder lastendruk en regels, verhoging van de arbeidsproductiviteit en innovatie.
Auteur: SGP-Kamerlid André Flach
Web: www.sgp.nl
Foto: © Henk-Jan Oudenampsen
