Dirk van Genderen in zijn nieuwsbrief: Momenteel liggen sommige Joodse kolonisten in Judea en Samaria onder vuur, die zich keren tegen de daar wonende Palestijnen. Soms terecht, soms onterecht. Je ziet bijvoorbeeld wel de stenen gooiende kolonisten in beeld, maar vaak niet de Palestijnen die al eerder stenen gooiden.
Een heel andere vraag is hoe de situatie van Palestijnse christenen in de Palestijnse gebieden is. En ja, ik spreek over Palestijnen, omdat iedereen dan weet over wie ik het heb. Zuiver beschouwd bestaat er geen Palestijns volk. De meesten van hen zijn Arabieren of Noord-Afrikanen.
Dan de vraag wie het opneemt voor de christenen die lijden onder het Palestijnse gezag. Abdel-massih (pseudoniem) schrijft erover in een gastcolumn op All Israel News. Hij neemt een groot risico met deze column, simpelweg omdat hij zich uitspreekt. Als zijn identiteit onthuld wordt, loopt hij gevaar om gedood te worden. Niet omdat hij een misdaad heeft begaan, maar omdat hij de waarheid deelt die veel mensen negeren.
Eén ding wil hij vooraf duidelijk maken: ‘Mijn liefde voor Israel en het Joodse volk heeft mij er niet toe aangezet om dit te schrijven. Het gaat mij om de waarheid.’
Fragmenten uit de (ingekorte) column van Abdel-massih
Lees maar mee: ‘Als we luisteren naar christelijke leiders, predikanten en mensen die zich bezighouden met wat vaak ‘Palestijnse theologie’ wordt genoemd, horen we telkens hetzelfde verhaal vertellen. Ze zeggen dat Israël de reden is voor de emigratie van christenen uit dit land. Ze doen een oproep aan westerse kerken met de woorden: “Steun Israël niet, want de onvoorwaardelijke steun en de wapens die het ontvangt, zijn de reden dat christenen worden verdreven, vooral uit Bethlehem.”
Maar is wat deze christelijke leiders beweren de volledige waarheid? Waarom spreken ze niet over de interne problemen waarmee veel Palestijnse christenen dagelijks te maken hebben? Waarom worden corruptie, zwakke rechtssystemen, landonteigening, machtsmisbruik en de angst om de machthebbers te confronteren vaak genegeerd? Het negeren van deze problemen helpt deze christenen niet, het laat hun lijden onopgelost en presenteert de wereld slechts de helft van het verhaal.
Wanneer we spreken over de Palestijnse gebieden onder controle van de Palestijnse Autoriteit (PA), hebben we het over een autoriteit die geen echte rechtsstaat kent. Als ik de PA zou moeten beschrijven, zou ik het omschrijven als een systeem dat persoonlijke belangen en politiek overleven voorrang geeft, waarbij gewone burgers een lage prioriteit hebben. De PA gebruikt bovendien de christelijke aanwezigheid en sommige christelijke leiders om bepaalde belangen en politieke doelen te bevorderen.
Invloed van machtige families
De Westelijke Jordaanoever wordt meer geregeerd door de invloed van machtige families dan als rechtsstaat. Sterke families proberen vaak hun gezag op te leggen en te verkrijgen wat ze willen door middel van invloed of macht. Veel leden van deze families werken binnen verschillende instellingen van de PA, onder andere als officier van justitie, plaatsvervangend officier van justitie, rechter, inlichtingenofficier, medewerker van de Preventieve Veiligheidsdienst of politieagent.
Wanneer burgers het vertrouwen verliezen dat de rechtbanken hen zullen beschermen, dat de politie de wet eerlijk zal toepassen en dat ambtenaren de kant van de onderdrukten zullen kiezen in plaats van die van de machtigen, wordt emigratie voor veel gezinnen een manier om veiligheid, stabiliteit en een betere toekomst voor hun kinderen te zoeken. Soms voelt het leven voor een gewone christen onder dit systeem aan als overleven onder de wet van de jungle. De zwakken kunnen niet naar de rechter stappen, want er is geen rechter. Ze roepen de politie niet in, want er is geen politiekorps dat hen beschermt.
Emigratie wordt dan een daad van overleven
Zo omschrijven veel gewone christenen hun realiteit wanneer ze in conflict komen met machtige families of politiek invloedrijke personen. Wanneer mensen geloven dat hun eigendom zonder gevolgen kan worden afgenomen, hun klachten worden genegeerd en intimidatie wordt beloond, beginnen ze zich vanzelfsprekend de pijnlijke vraag te stellen: “Waarom zouden we blijven?” Emigratie wordt dan een daad van overleven.
Het tragische is dat deze realiteit zelden wordt erkend door degenen die beweren namens Palestijnse christenen te spreken. Het is gemakkelijker om elke uittocht aan Israël toe te schrijven dan aan corruptie, nepotisme, machtsmisbruik en het gebrek aan echte rechtvaardigheid binnen de Palestijnse samenleving zelf aan te pakken.
Land wordt door invloedrijke Palestijnse families afgepakt van Palestijnse christenen
Wanneer we het over christenen hebben, hebben we het over een kleine minderheid binnen een samenleving waar moslims de overgrote meerderheid vormen. In deze realiteit hebben sommige invloedrijke families misbruik gemaakt van christenen door hun land, huizen en bezittingen in beslag te nemen.
Wanneer een gewone christelijke burger gerechtigheid probeert te zoeken, kan hij of zij geconfronteerd worden met een netwerk van onderling verbonden belangen, waardoor hij of zij zonder bescherming of een eerlijke oplossing achterblijft.
Sommige christelijke families op de Westelijke Jordaanoever hebben openlijk over dergelijke ervaringen gesproken. Een christelijke familie in Bethlehem verklaarde: “We zijn ons huis en onze gronden kwijtgeraakt door fraude en geweld. Ondanks onze oproepen aan president Mahmoud Abbas om in te grijpen, is er geen actie ondernomen.”
Onvoldoende bescherming
Dergelijke getuigenissen roepen een belangrijke vraag op: waarom worden deze kwesties niet aan de orde gesteld wanneer het gaat over de redenen voor christelijke emigratie? Er zijn veel christenen die vertellen over de druk die ze ervaren met betrekking tot hun land en bezittingen, of over het gevoel dat ze onvoldoende bescherming krijgen wanneer ze in conflict raken met machtige personen.
Families hebben verklaard dat hun land is afgenomen en later is verkocht. Vervolgens hebben ze klachten ingediend bij Palestijnse rechtbanken, maar er is niets gebeurd omdat, naar hun mening, hetzelfde netwerk van mensen van de situatie profiteert. Sommigen beweerden ook dat hun huizen onder vuur waren genomen in een poging hen te intimideren en met geweld het zwijgen op te leggen.
Op zoek naar veiligheid
Uiteindelijk wordt de gewone christelijke burger vaak gedwongen zijn vaderland te verlaten, op zoek naar een veiliger leven en een betere toekomst voor zichzelf en zijn kinderen. De ironie is dat sommige invloedrijke christelijke leiders die belangrijke posities bekleden, zich niet openlijk over deze kwesties uitspreken, omdat ze de autoriteiten of machtige families niet willen confronteren, of omdat ze belangen willen beschermen.
Maar wanneer het gesprek over Israël gaat, hebben ze het voortdurend over bezetting en benadrukken ze dat bezetting de reden is voor de christelijke emigratie.
Ze presenteren een verhaal waarin christenen en moslims verenigd zijn en dezelfde doelen nastreven, waarbij ze vaak de nadruk leggen op wat zij ‘co-existentie’ noemen. Dit beeld wordt vaak aan de media en westerse kerken voorgelegd, terwijl de interne conflicten waarmee veel christenen in de praktijk te maken hebben, over het hoofd worden gezien, worden verzwegen.
Christenen op de Westelijke Jordaanoever
Christenen op de Westelijke Jordaanoever hebben behoefte aan gerechtigheid, rechtsstaat, vrijheid, veiligheid en de mogelijkheid om een toekomst voor hun kinderen op te bouwen. Als christelijke leiders de wereld willen laten luisteren naar de stem van deze christenen, moeten ze eerst de volledige waarheid verkondigen, niet slechts een deel ervan. Het verzwijgen van een deel van de waarheid dient christenen niet, dient de rechtvaardigheid niet en verheerlijkt God niet.
Het is niet mijn bedoeling om haat te zaaien of verdeeldheid te creëren, maar om een stem te geven aan hen die zich niet in staat voelen om zelf te spreken, en om te pleiten voor gerechtigheid en waarheid.
“Open je mond voor een stomme, voor de rechtszaak van allen die verkwijnen. Open je mond, oordeel met rechtvaardigheid, en verschaf recht aan de ellendige en arme” (Spreuken 31:8-9).
Auteur: Dirk van Genderen
Met vriendelijke toestemming overgenomen uit de nieuwsbrief van 15 augustus 2026
Beeld: © Henk-Jan Oudenampsen
Web: www.dirkvangenderen.nl
