Wim Grandia: Zelf ben ik er nog nooit geweest, maar wie weleens vakantie heeft gevierd in Egypte, denkt misschien wel met plezier of zelfs met heimwee terug aan het land, de zon, het heerlijke eten en de Arabische gastvrijheid. Zeker nu de herfst echt begonnen is, kan zo’n verlangen weer bovenkomen. Maar eigenlijk bedoel ik iets heel anders met de titel van deze nieuwsbrief…
Een merkwaardig verhaal
Afgelopen week ben ik ter voorbereiding op een jongerendienst met als thema ‘No turning back’ bezig geweest met een moment uit de geschiedenis van Israël, waarin nogal nadrukkelijk sprake is van een diep heimwee naar Egypte. En dan niet als vakantieland, maar als het land waaruit de Israëlieten nog niet zo lang daarvoor door God waren bevrijd van honderden jaren slavernij en onderdrukking. Maar wacht even, daar kun je toch geen heimwee naar hebben?! Blijkbaar wel…
Even helemaal gehad
We lezen in Numeri 11, vanaf vers 4, over een situatie waarin het volk het even helemaal had gehad met het dagelijkse manna dat God het tijdens de woestijnreis gaf. Het begon bij het samenraapsel van vreemdelingen dat in hun midden verkeerde, zo lezen we in vers 4. Dit waren mensen die volgens Exodus 12:38 bij de uittocht uit Egypte waren meegetrokken. Zij begonnen als eersten te klagen. We lezen dat dit samenraapsel met gulzigheid werd bevangen. Het door God geschonken dagelijkse manna was voor hen niet genoeg.
Lekker sfeertje
Het geklaag blijkt nogal besmettelijk. Want binnen de kortst mogelijke tijd beginnen ook de Israëlieten te jammeren en dan volgt een klaagzang met de volgende woorden: Wie zal ons vlees te eten geven? Wij denken terug aan de vis die wij in Egypte voor niets aten, aan de komkommers, de watermeloenen, de prei, de uien en de knoflook. Maar nu droogt onze ziel uit, er is helemaal niets dan dit manna voor onze ogen! De Bijbel in Gewone Taal (BGT) voegt daar nog deze opvallende zin aan toe: ‘Waren we nog maar in Egypte!’ Het verslag sluit in vers 10 af met de vermelding dat alle families mopperend voor de ingang van hun tenten zaten. Lekker sfeertje…
Een eerlijke waarschuwing
Paulus schrijft in 1 Korinthe 10:11-12 dat al deze dingen hun (de Israëlieten) zijn overkomen als voorbeelden voor ons, en zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie het einde van de eeuwen gekomen is. De vraag is dus wat deze geschiedenis ons als discipelen van Jezus anno 2026 te leren heeft. Zeker als we beseffen dat we meer en meer leven in het einde van de tijd.
In ons hart
Egypte is in de Bijbel vaak een beeld van ons oude leven zonder God. Het leven voordat we Christus leerden kennen en werden bevrijd uit de slavendienst van de zonde. Ook wij kunnen soms in geestelijke zin heimwee hebben naar Egypte. Toch? En dan niet dat we gelijk ons geloof vaarwel zeggen of zo. Maar wel dat dit heimwee ongemerkt ons hart kan binnensluipen en onze relatie met God kan ondermijnen. Stefanus zegt in Handelingen 7:39 iets opmerkelijks over deze geschiedenis: ze keerden in hun hart terug naar Egypte. En dan komt het voor mij gelijk een stuk dichterbij.
Helemaal niets dan dit manna
Maar wat was nou ten diepste de oorzaak van het heimwee naar Egypte? We lazen het aan het einde van Numeri 11:6: Maar nu droogt onze ziel uit, er is helemaal niets dan dit manna voor onze ogen! Dat zijn de momenten waarop je weer gaat watertanden bij de gedachte aan het vlees, de komkommers, watermeloenen en alle andere lekkernijen van Egypte. En dat is volgens mij precies wat de duivel wil: dat we het manna zo zat worden dat we heimwee krijgen naar Egypte.
Het Brood des levens
Het manna is een vaak gebruikt beeld van Gods dagelijkse zorg voor zijn volk of van het Woord dat we dagelijks tot ons mogen nemen. Het is vooral mooi om te ontdekken hoe Jezus het manna van de woestijn op Zichzelf en Zijn komst naar deze wereld betrekt. Maar Hij is meer dan het manna. Hij is het Brood des levens. En Jezus geeft daar deze belofte bij: wie tot Mij komt, zal beslist geen honger hebben, en wie in Mij gelooft, zal nooit meer dorst hebben (Johannes 6:35).
Hoog- en laagtijdagen
Er zijn tijden in mijn leven dat ik deze belofte van Jezus echt zo ervaar. Soms heel intens, tot diep in mijn ziel. Dan merk ik hoe Jezus echt en ook als Enige de honger van mijn hart kan stillen en de dorst van mijn ziel kan lessen. Dat zijn de hoogtijdagen in mijn leven met God. Maar misschien herken je het ook wel: naast hoogtijdagen kent mijn leven ook laagtijdagen, waarop het (hemelse) manna z’n smaak verloren lijkt te hebben en het leven met God voelt als een droge woestijn.
Niet terug, maar vooruit!
En let op, dat zijn precies de momenten waarop je toch weer de neiging kunt krijgen om in je hart terug te keren naar Egypte. Precies waarvoor Stefanus waarschuwde. En hoe meer je dat verlangen in je hart toelaat, hoe groter het risico dat je uiteindelijk daadwerkelijk terugkeert naar het oude leven van Egypte. Dan komt het aan op wat we noemen: dagelijkse bekering. Een terugkerende keuze om niet, dus ook niet in je hart, terug te gaan naar Egypte, maar op weg te blijven naar het hemelse vaderland. Een keuze en tegelijkertijd een eerlijk gebed: ‘Heer, maak mijn hart vrij van alles wat nog met Egypte te maken heeft. Leer mij genoeg te hebben aan Christus, het Brood des levens.’
No turning back
In de jongerendienst waar ik afgelopen zondag over dit onderwerp sprak, zongen we na de preek dit indringende lied. Ik nodig je uit om het in je hart mee te zingen:
I have decided to follow Jesus.
No turning back, no turning back.
The cross before me, the world behind me
No turning back, no turning back.
Auteur: Wim Grandia
Met vriendelijke toestemming overgenomen van de nieuwsbrief van 18 november 2026
Foto: © Henk-Jan Oudenampsen
Videokanaal: video.wimgrandia.nl
Informatie: www.wimgrandia.nl
Openbaring: www.zieikkomspoedig.nl
Daniel: www.detijdvanheteinde.nl
Thessalonicenzen: www.debazuinzalklinken.nl
Online bijbelstudies: YouTube




